[Abdullah Aymaz yazdı] Ufuklar nasıl açıldı?

1959’da köyümden ayrılırken hedefimde, bir dağ köyü olan o zaman 30 hanelik BARAĞI Köyüne  imam olmak vardı. Kendisinden tecvid, Arapça ve ilmihal dersleri aldığım bir ilçenin Kur’an Kursu hocası, bana İzmir İmam Hatibin yolunu gösterdi, hem de alıp götürdü… Orada okurken,  zamanla   şehirlerde de imam, vâiz, hatta müftü olabileceğimi öğrendim.

Sonra 1966’da M. Fethullah Gülen Hocaefendi Ege Vaizi olarak, tarihî Kestane Pazarı Camiine gelip vaaz ve nasihata başladı. Aynı zamanda  caminin bitişiğindeki yatılı Kur’dan Kursunun da Müdürlüğünü deruhte ediyordu. Bizler, hem o yurtta kalıp özel ders alıyorduk, hem de oradan İmam-Hatip Okuluna devam ediyorduk… 

İzmir gibi bir batı şehrimizde İslamiyet az yaşandığı için, namaz kılanları çok dindar ve zekat verenleri de çok cömert zannediyorduk.

Hocaefendi bir gün ZEKAT  üzerine vaaz ediyordu. Zekatı üçe ayırdı: “1-Sadece parasının  ve malının KIRKTA  BİRİNİ  vermek CİMRİ  ZEKATIDIR. Çünkü 1/40 en az limittir; hiç olmazsa o kadar olsun, demektir. Bu veriş cimrilere aittir. 2-Hz. Ebu Bekir (R.A.)  gibi her şeyini vermek. Tebük seferinde olduğu gibi…  3-Canını da bir zarfa koyup Allah için vermek.”

Bunları duyunca, bizim ufkumuz açıldığı gibi, cemaatin de anlayışı derinleşiyordu. Bir de çok heyecanlı biçimde bu hususta sahabe efendilerimizden misaller verilince, mesele kalblerde ve vicdanlarda yerleşip kökleşiyordu. Okullar, yurtlar, evler açılsın talebeye burs verilsin diye, emeklilik parasını getirenler, evinin, arabasının hatta fabrikasının anahtarlarını getirenler oluyordu ama bunların çoğu hiç kabul edilmiyor ve kazançların bir kısmı ile yetiniliyordu.

Bir yandan Kur’an-ı Kerim tefsirleri okunarak, sohbet-i cananlar yapılarak, vaazlar ve soru-cevaplar dinlenilerek gönüller kafalar aydınlan