[ Fikret Kaplan ] ‘Bir Garip Öldü Diyeler!’

Fikret Kaplan- Samanyoluhaber.com 

Mart ayının başlarında soğuk bir gün... Fakat bunu hissetmiyor küçücük masum bir gönül… O gece de hep uyanık kalmış... İki günden beri ne kadar uğraştıysa da gözüne bir türlü uyku girmemiş. Küçücük yüreği pır pır atıyor… Annesiyle birlikte babasına kavuşmanın düşleri içinde masum yavrucuk… 

Tutup elinden annesinin düşmüş yollara. Bataklıklardan, tarlalardan, çalı çırpı arasından her adımını babasına yaklaşma duygusuyla atıyor… Sineklere, böceklere, yılana, çıyana aldırmıyor… unutmuş ormanın vahşiliğini… Zira, insanların vahşiliği bunların hepsini çok geride bırakmış.

 

Dünyanın ne kadar sıkıntısı varsa sanki bu küçücük omuzlara binmiş, göğsüne dolmuş, sıkışmış, yüreğinin üstüne bütün ağırlığıyla çökmüş… 

Bakıyor meraklı gözlerle annesine… Bu sefer gerçekten kavuşabilecek mi yıllardan beri göremediği babasına. 

Annesi de kendisine merakla bakan bu yavrucağıza gözleri dolu dolu şefkatle bakıyor. Başlarında dönen uğursuz hadiselerden kurtulmalarına çok az kalmış. Hürriyetle, insanca yaşamaları aralarında sadece şu ilerideki Meriç var… onu geçtiler mi tamam… 

‘Az kaldı kızım… az kaldı İnşallah.. dua et!’ diyor şefkatli anne. 

Bütün yollar tükenmiş, ülkeden çıkmaktan başka çareleri kalmamış. 

Yanaklarından süzülen gözyaşlarını sildiğinde yavrusunun da dolu dolu gözlerle kendisine baktığını gördü. 

- Şu Meriç’i geçtik mi tamam Nurefşanım!