[ Harun Tokak] Hanımeli Sokak

Gurbet elde akşam oluyor. Bu bayram yine bütün efkarım üzerimde. Yüreğime kan damlıyor. Yüreğimdeki kana, gurbetteki bir hanımeli çiçeğinin kokusu ile Kazancı Bedih’in havar türküsü karışıyor bu bayram.  

Serin bir yaz akşamında eski kasabanın taş döşeli tarihi dar sokaklarında yürüyorum. Evlerin tek katlı oluşu dar sokaklara büyük bir ferahlık veriyor. Evlerin yaldızlı taş duvarları gibi yollar da restore edilmiş, titizlikle korunmuş ve ferforje lambaların tatlı ışığı ile aydınlatılmış. Sanki güzel bir tiyatro sahnesinde gibiyim. Evlerin hemen hepsinin önünde rengarenk çiçekler envai çeşit kokular sunuyorlar. Leylaklar, erguvanlar, begonyalar, ateş ağaçları, manolyalar, güller bayramlık elbiselerini giymiş güzeller gibi gülümsüyorlar. 

Buralarda köyler, kasabalar şehirlerden daha bakımlı, daha bir tabiatla iç içe. Çamur deryası kışlardan, tezek kokulu yazlardan eser yok. Hafızalarımıza kazınmış ve asla değişmez dediğimiz köy kavramı burada anlamını yitiriyor. 

Acaba diyorum bizim köylerimiz, kasabalarımız da böyle olamaz mı? Gurbet ne kadar güzel olursa olsun insan yine de kendi memleketini özlüyor. Akmayan suları, yanmayan elektrikleri, inek böğürtüleri, koyun-kuzu meleyişleri ile o köyler bizim köyümüz. Doğu kültürünün kendine has seslerini özlüyor insan. Ezan seslerini, tekbirleri, salavatları hatta çarşı-pazarlardaki davetkar sesleri, otogar cazgırlarının irrite eden bağırtılarını, kahvelerden sokaklara t