[ Kadir Gürcan ] Ambulansta olmak

Geçirdiği ağır kazadan sonra ambulansta ilk müdahaleleri yapılan yaralı, bir an kendine ve etrafındaki sağlık ekibine “Beni nereye götürüyorsunuz?” diye sorar. Hemşirelerden biri lafı fazla uzatmadan “morga” diye cevap verir. Afallayan yaralı “İyi ama daha ölmedim ki?” der.

Bu satırları okuduğunuzda, seçim sonuçları neredeyse netleşmiş olacak. Eğer komplo teorilerini hayata geçirmeye can atanların kahve falları tutmazsa sıradan bir iş gününe gözlerimizi açacağız ve cuma gününden yarım kalan işlerin peşinde maişet kovalamaya devam edeceğiz. İktidarın bir kaç yerden maaşlı şahin kanadı ise yeni bir iş gününü kaosa göre şekillendiriyor. Eh, kendileri bilir. 

İktidar ve Saray’a oy verdiği için kendini şanslı sayan ve dört yılda bir vatandaşlık görevini yerine getirdiği için sevinmeyi abartanlar için de durum farklı değil. İktidarın kaymağını yiyenler haricinde vatandaşlık ortak payında iktidar sempatizanı ve muhalif seçmen olma noktasında aynı çizgideyiz ve maalesef aynı gemideyiz. Yiğidin belini büken maişet derdi, Türk insanı için her zaman olduğundan çok daha ciddi bir hayat mücadelesine dönüştü.

Aslında, seçimi bahane ederek pazartesi rutinimizi değiştirip, sakatlanma numarası yaparak yerde bir kaç dakika dinlenen akıllı futbolcular ya da aldığı sol yumruk ile ringde hakemin sekize kadar saymasını bekleyen boksörün kurnazlığına yatabilir ve seçim sonucu konusundaki belirsizliği garantiye alabilirdik. Yazar halinden anlayan editörlerin bu tür numaralara anlayışla yaklaşacaklarından eminiz. Dar alandaki bu kısa paslaşmalar, her zaman haklı çıkmaya bayılan ve “Ben demiştim!” konforunu kimseye kaptırmayan yazar takımının bilinen reflekslerindendir. “Seçim sonucunu bilemedi!” kamburu ile yaşamak kolay olmaz!

Yazarınız haklı çıkma şehvet ve konforuna kendini salmamak için elinden geleni yapma konusunda ısrarlıdır. Bunun yerine, şarjördeki son mermiyi naml