[ Kamil Ergin ] Yeni Türkiye diasporası

Son birkaç yılda yüzlerce gözyaşı hikayesi birikti. Bir evin yangını sönmeden hemen başka bir ocağa kor düşüyor. Yıllardır sürüp giden bu acıları öyle kanıksadık ki artık nasıl tepki vereceğimizi dahi bilmiyoruz. HDP İzmir binasında hunharca katledilen Deniz Poyraz, gerçekte faşist söylemlerin odağı haline gelen bir rejimin avlusunda can verdi. 

Giderek Nazi Almanya’sına benzeyen Türkiye büyük bir değişim yaşıyor. Zulme ortak olmayı reddeden her kesim bu değişimi dünyaya anlatmakla mükellef. Doğal bir netice olarak hak ve adalet çemberinde bir araya gelen insanların oluşturduğu platformların sayısı her geçen gün artıyor. Bu açıdan, iki hafta önce Orhan İnandı hakkında başlatılan farkındalık kampanyası, diğer organizasyonlara nispeten daha etkili oldu. Ancak netice almak adına yeterli olduğu kanaatinde değilim ve bu süreçte birkaç şeyin gözden kaçtığını düşünüyorum.

Meseleye geniş perspektiften bakıldığında, her mahalle kendi şehidine ağıtlar yakarken başkasının cenazesine sade bir taziye mesajı göndermekle yetiniyor. Başkalarına bu hatırlatmayı yapmanın ve ödev vermenin bir anlamı yok. Bu durumdan çoğunluk itibariyle cemaat bireyleri de muaf değil. 

Muhataplardan bir karşılık beklemeksizin -nefse zor gelse bile- cemaatin bir dönem Türkiye’de AKP ile yakınlaşarak hata yaptığını amasız ve fakatsız kabul edip bu rejimin yükselmesine doğrudan veya dolaylı katkı sağladığını idrak ve ifade etmesi gerekiyor. 

Yurtiçi ve yurtdışındaki diaspora grupları, Hizmet Hareketi’nin konjonktürel bir zorunluluktan ötürü değil, samimi ve geri dönüşü olmayacak şekilde -geçmişteki yanlışlardan ders alarak- kendileriyle fikir ve söz birliği yaptıklarına inanmak istiyor.

Yurtdışında yaşayan, eli kalem tutan ve