[Prof. Dr. Muhittin Akgül yazdı] Kur’ân’ın kullandığı edep dili

Edep ve edebiyat arasında sıkı bir ilişki vardır. Aynı kökten gelen bu kelimeler, edebiyatın ancak edep çerçevesinde olması gerektiğine de dolaylı olarak işaret eder. Bediüzzaman Hazretleri edebiyatı, her türlü yazarlığa tahmil etmiş, gazeteciliği de bu kapsamda değerlendirmiş ve şöyle demiştir: “Ey gazeteciler! Edipler edepli olmalı; hem de edeb-i İslâmiye ile müteeddib olmalı”. 

Merhum Akif ise: “Edepsizliğin başladığı yerde edebiyat biter!” ifadesiyle, edepten uzak yazıların, edebiyat çerçevesinde değerlendirilemeyeceğine işaret eder. 

Üzülerek ifade etmeliyim ki, insanlık tarihinin her döneminde, kötü niyetli kimseler, insanların ve özellikle gençlerin eğilim ve duygularını aracı kılarak, nefsi ve bedeni arzularına hitap ederek, onları özellikle bohemce yaşamaya sevkeden roman, tiyatro, sinema, televizyon dizileri ve sosyal medya gibi vasıtalarla, en mahrem konuları, çok açık ve bayağı tasvirlerle ele alıp, adeta bulundukları ortamlara zehir saçmışlardır. Bununla okuyucunun zihnini bulandırır, şehevi duygularını ve iştahını kabartır, hevâ ve hevesini canlandırır; neticede akıl ve hisleri, söz dinlemez bir hale getirirler. Zira bâtılı tasvir ederek sâfi zihinleri bulandırmak, edebiyat adı altında edepsizlik yapmak demektir.

Bir ahlak ve edep kitabı olan Yüce Beyan, insanlara sunduğu konular ve içerikleriyle, benzersiz ve vazgeçilmez bir rehber konumundadır. Her şeyden önce Kur’an, bir beyandır. “Sonsuz”un, sınırsız ilmiyle, sınırlı olana yani insanoğluna kitabi hitabıdır. Bu hitapta, muhatabın algı dünyası, akıl seviyesi, kavrayış kapasitesi ve zihni bulanmadan kelamdaki manayı anlaması esas alınmıştır. Bu İlahi hitap, akıl ve idrakin anlayıp kavrayacağı bir üsluba indirgenerek yani tenezzül dalga boyunda gelmiştir. İn