[ Safvet SENİH] Önce şefkat kahramanları yetişmeli

Bediüzzaman Hazretleri diyor ki: “Evet, insanın en birinci üstadı ve tesirli muallimi validesidir. Bu münasebetle ben kendi şahsımda kat’î ve daima hissettiğim bu mânâyı beyan ediyorum: Ben bu seksen sene ömrümde, seksen bin zâtlardan ders aldığım halde kasem ediyorum ki; en esaslı ve sarsılmaz ve her vakit bana dersini tazeler gibi merhum validemden aldığım telkinat ve mânevî derslerdir ki; o dersler fıtratımda, âdeta maddî  vücudumda çekirdekler hükmünde yerleşmiş. Sâir derslerimin o çekirdekler üzerine bina edildiğini, aynen görüyorum. Demek bir yaşımdaki fıtratıma ve ruhuma, merhum validemin ders ve telkinatını, şimdi bu seksen yaşımdaki gördüğüm büyük hakikatlar içinde birer çekirdek-i esasiye müşâhede ediyorum.

“Bu cümleden olarak: Meslek ve meşrebimin dört esasından en mühimi olan ŞEFKAT  etmek ve Risale-i  Nur’un da en büyük hakikati olan acımak ve merhamet etmeyi, o validemin şefkatli fiil ve halinden ve o mânevî derslerinden aldığımı yakinen görüyorum.

“Evet, kadınlar, şefkat cihetiyle bu kahramanlıklarını hiçbir ücret ve hiçbir mukabele istemeyerek, hiçbir şahsî fayda, hiçbir gösteriş mânâsı olmayarak ruhlarını fedâ ederler. O şefkatin küçücük bir numunesini taşıyan bir tavuğun, yavrusunu kurtarmak için arslana saldırması ve ruhunu feda etmesi, bu gerçeği isbat ediyor.

“Şimdi İslâmî terbiyeden ve uhrevî amellerden en kıymetli ve en lüzumlu esas, ihlastır. Bu çeşit şefkatli kahramanlıkta o hakikî ihlas bulunuyor.

“Eğer bu iki nokta o mübarek tâifede inkişafa başlasa, İslâmî dairede pek büyük bir saadete vesile olur.  Halbuki erkeklerin kahramanlıkları  mukabelesiz olamıyor; belki yüz cihette mukabele istiyorlar. Hiç olmazsa şan ve şeref istiyorlar. Fakat maatteessüf bîçâre kadınlar tâifesi, zâlim erkeklerin  şerlerinden ve tahakkümlerinden  kurtulmak için, başka bir tarzda,  zaafiyetten v