[Z. Hicran Yıldırım yazdı] Allah mühlet verir, ama ihmal etmez

Semud kavmi, Arap yarımadasında Ad kavminden sonra yaşamış en meşhur kavimdir. Cahiliye devrinde Araplar arasında onlarla ilgili hikayeler, destanlar, şiirler biliniyordu. 

Ad kavmi helak olduktan sonra, mü'minler önce Mekke taraflarına, daha sonra Medine ile Şam arasında bulunan Hicr bölgesine yerleştiler. Onlara İkinci Ad kavmi deniliyordu.  Hz. Nuh (as)’ın oğlu Sam'ın neslinden gelen Semud'a dayandıkları için de Semud kavmi adı verilmişti. 

Kur'an-ı Kerim, Semud kavminden şöyle bahseder:

''Bir de düşünün ki Allah sizi, Ad kavminden sonra onların yerine getirdi ve yeryüzüne yerleştirdi; orada ovalara saraylar kuruyor, dağları yontarak evler yapıyordunuz." (Araf Suresi, 7/74)

Kur'an-ı Kerim, Semud kavmine "Ashab-ı Hicr" ya da ‘Hicr halkı’ ismini de vermektedir (Hicr Suresi, 15/80). Dağları oyarak yaptıkları evlerde yaşadıkları için "Sağlam ve korunmuş yerlerde yaşayanlar" anlamında Ashabu'l-Hicr denilmiştir. 

Âd kavminin helak oluşu Semud halkı tarafından çok iyi bilinmekteydi. Fakat zamanla onlar da Allah’ın kendilerine verdiği nimetlerle şımardılar. Allah’ın ihsan ettiği onca nimete şükredeceklerine nankörlük içinde, yonttukları taşlara tapmaya başladılar.

Göz kamaştırıcı saltanatlarına o kadar güveniyorlardı ki dünyada ebedi kalacaklarını düşünüyorlardı. İster sanat güçleri ister bedeni kuvvetleri olsun, onlarda kibir duygusunu bir hayli geliştirmişti. Bu duygu da onları bitip tükenme bilmeyen arzuların içinde dolaştırıyordu ki, yapılan resmî kazılar, korkunç bir hırs ve ebediyet tutkusuyla oyulmuş taşları ve taşlar üzerine büyük tit