[Abdullah Aymaz] Adalet ölürse insanlık ölür

İsmet Macit arkadaşımız, yeni çıkan “Mahkum Hakimler” kitabında adaletin siyasetin emrine girdiğinde nasıl bir zulüm aparatına dönüştüğünü tarihteki örnekleri ile mukayese ederek anlatıyor. Bugünlerde başta Anadolu olmak üzere tarihte örnekleri seyrek görülen bir zulüm fırtınası esiyor. Ve bu zulmü yapanlar ağırlık olarak adalet mekanizmasını kullanıyorlar. Bu hususta eserler telif edilip tarihe not düşülmesi lazım. 

Üstad hazretleri Lemaat’ta şöyle bir tespitte bulunuyor: "Zulüm, başına adalet külâhını geçirmiş. Hıyanet, hamiyet libasını giymiş. Cihada, bağy ismi takılmış. Esarete hürriyet namı verilmiş. Ezdad, suretlerini mübadele etmişler." Bir taraftan kendi döneminde ülkeyi yönetenlerin zulmünü veciz ifadeleriyle anlatırken, diğer taraftan ‘devirler değişse de cevirlerin değişmediğini’ ortaya koyuyor. Devlet ile çete arasındaki fark, devletin hukuk ile yönetiliyor olma gerçeğidir! 

Bugün Türkiye’de tam bir hukuk katli yaşanıyor. Toplumda güveni ve huzuru temin eden adalet duygusu kasıtlı olarak mutlu bir azınlığın menfaatlerini korumak adına yok ediliyor. Mahkemeler yargılama yapmak yerine siyasi iktidarın; haset, kin ve öfkesini kustuğu kesimlerin idam edildiği giyotin gibi çalışıyor. İstihbarat örgütü tarafından fişlenen isimler medya vasıtasıyla önce suçlu ilan edilip daha sonra yargılanıyor gibi yapılarak hükümler veriliyor. İktidar partisinin teşkilatı gibi çalışan mahkemeler adalet yerine zulüm dağıtıyor. Tarihte, Katolik Kilisesi’ne bağlı Engizisyon Mahkemesi, Fransız İhtilali’nden sonra kurulan Jakoben rejiminin Devrim Mahkemeleri, İtalya’da Mussollini, İspanya’da Franko tarafından sistemi korumak için yapılandırılmış siyasetin emir kulu olan mahkemeler, Nazilerin Halk Adalet Divanı, genç Türkiye Cumhuriyeti’nin İstiklal Mahkemeleri ‘rejim ve ideoloji bekçiliği’ için kurulmuş/kullanılmıştır.