[Abdullah Aymaz] Arşın altındaki hazineler

Nizâmî’nin İngilizce’ye çevrilmiş bir kitabında rastlamıştım, “Lillâhî künûzün tahte’l-arşı; Mefâtîtühâ, el-sinetü’ş-şuarâ… God hath Treasuries aneath the Throne, the Keys whereof are the Tongues of the Poets” Hadis-i şerif olarak rivayet edilen bu sözü şöyle tercüme edebiliriz: “Arş’ın altında Allah’ın (bilinmedik) hazineleri vardır; bunların anahtarları da şâirlerin dilleridir.” Mülhemûndan olduğuna dair hüsn-ü zannım olan “Gül Muştusu”  şairi merhum Sezai Karakoç’un müjdeli ifadelerinden bir kısmını takdim etmek istiyorum:

Bahar dediğin de ne 

Bulutun içinde kaybolan kuş

Cihetsiz serçe sesleri

 (…)

Güllerin içine yağdığı 

Bahar aydınlıklarının

Şeyhe yaklaşan bir mürit gibi

Dolusu bahçemize 

 (…)

Üç mevsim ölsen de 

Hiç olmazsa dirilirsin baharda

 (…)

Gülün açışı gibi

Bahar söylenmeye başlar 

Eriyen karlarla birlikte

Derken kır otun diliyle 

Fısıldar bir dirilişi

Bir serçe mayıs sabahı 

Tak tak vurur tahtaya

 (…)

Araştırıyor gözleriyle kuşlukta biriken

Muştulu kader seslerini

Bir şey olacak biliyor ama ilerde

Aşağıda çarşıda ve şehirde

Tren yolunda lokomotiflerde

Hiç görmediği büyük şehirlerde

Bir şey olacak biliyor ama ilerde 

Bağdat’ta Şam’da Kudüs’te

İsmini söyleyemediği

Söylemesi âdeta yasak olan 

Batı illerinde 

Güneşin battığı y