[Abdullah Aymaz] Bir sureye isim olan meyve: İncir

Sızıntı, dergisinin ilk cildinin onuncu sayısında neşredilen incir yazısını Ahmed Feyzi Kul Ağabeyimiz yazmıştı. Yani onu aslî harflerimizle kendine has harika ifadelerle ortaya koymuştu. İncir yazısını Ahmed Feyzi Ağabeyin bana bırakılan metrukâtının içinde bulmuş bazı kelimelerini sadeleştirip yayına hazırlamıştım. Orada, hiçbir bitkide rastlanmayan erkek incirlerin, mevsim mevsim yeniden yeniye yaratılıp korunmaları meselesini ilk defa o yazıdan öğrenmiştim. Ahmed Feyzi Ağabey Aydın vilayetinde yaşayan ve derin bir gözlemci olarak incir meyvesinin geçirdiği bütün safhaları müşahede ederek inceleyen bir tefekkür ustasıydı. 

Üstad Bediüzzaman Hazretleri de İncir ve zeytin üzerine Kur’an’da yapılan yemin hakkında şu tespitlerde bulunuyor: “Cenab-ı Hak, incir ve zeytin ile kasem vasıtasıyla, azamet-i kudretini ve kemâl-i rahmetini ve büyük nimetlerini hatırlatarak, esfel-i sâfilin (aşağıların en aşağısı) tarafına giden insanın yüzünü o taraftan çevirip; şükür, fikir, iman ve amel-i sâlih ile, tâ âlâ-yı illiyyine (yücelerin en yüksekliğine) kadar mânevî terakkilere mazhar olabilmesine işaret ediyor. Nimetler içinde incir ve zeytinin tahsis edilmesinin sebebi, o iki meyvenin çok mübarek ve faydalı olması, yaradılışlarında da dikkate ve nimete vesile çok şeyler bulunmasıdır. Çünkü ictimaî ve ticari hayatta, aydınlatma ve insana gıda olma noktasında, zeytin en büyük bir esas teşkil ettiği gibi, incir’in yaradılışı, zerre gibi bir çekirdekte koca incir ağacının cihazatını saklayıp yerleştirmek gibi, bir harika Kudret mucizesini gösterdiği gibi, yemesinde, menfaatinde ve ekser meyvelere muhalif olarak devamında ve diğer faydalarındaki İlahî nimetleri yemin ile hatıra getiriyor. Buna mukabil insanı imana ve salih amele çıkarıp yükseltmek ve esfel-i sâfiline düşürmemek için bir ders veriyor.’ (Yirmi Dokuzuncu Mektup, Birinci Kısım, İkinci Nükte) 

Çağlayan Dergisi