[Abdullah Aymaz] Dünyada hâlâ böyleleri varmış!

M. Fethullah Gülen Hocaefendi, 1980 darbesi sonrasında bir kış gününde askerlik yapan arkadaşları ziyarete gittiğinde Burdur’da, namaz kılmak için girdiği caminin odunlarını sobada yaktıkları için, bir kamyonluk odun parası bırakıp bir pusula yazarak helâllik dilemiştir. Öbür hafta cumada imam bunu hutbede cemaate, “Allah, Allah! Dünyada hâlâ böyle insanlar var!  Dünya bunların yüzü suyu hürmetine ayakta duruyor.” diyerek anlatmış. Buna şahit olan cemaatten bir arkadaşımız meseleyi bildiği için bize nakletmişti. 

2007’de Almanya’da yaşayan Yılmaz beyle tanışmıştık. Yılmaz bey bize şubları demişti, “On yedi yaşımda Almanya’ya gelmiştim. Tahsilimi yaptım. Erbakan Hoca o zaman doçent idi. Onunla görüşürdük. Daha önce Almanlar, Sicilya’dan altı aylık işçiler getirirlerdi. İtalya’da işçi ihtiyacı olunca onlar artık Almanya’ya gelmez oldu. Onun için Türkiye’den altı aylık geçici işçiler istediler. Önce bin tane kadın işçi getirdiler. Onları gönderdiler. Tekrar başkalarını getirdiler. Tahsilli hatta orta okul mezunu bile istemiyorlardı. İlk okul mezunlarını ve köylüleri istiyorlardı. İlk zamanlar seçme işlerini biz yapıyorduk. Ama ihtiyaç 1962’de bir veya bir buçuk sene içinde bir milyon işçi getirmek zorunda kaldılar. Sosyal hakları ile ilgili hiçbir anlaşmamız yoktu. Sonra işçi çocukları ve aileleri gelmeye başladı. Mescit yerleri meselesi çıktı. Diyanet İşleri, din adamı gönderdi. Hem de vaiz-müftü seviyesinde… Fakat hocalarımız hakkıyla üzerlerine düşeni yapmadılar. Maalesef devletimiz,  işçilerimizi Türkiye’ye döviz getirecek sağmal inek gibi görüyordu. Ortaklık teklif ettiler. Ama Türkiye’den söz sahibi ortaklar cüzî paralarla katıldılar ama işçilerin bütün paralarının üzerine oturdular. Bunların çoğu ağa, hatta şeyh görünümde aslında  kimselerdi. Sonra bunlar siyasete girdiler... İşçiler mağdur olunca bu sefer devlet işçi ateşeleri gönderdi fakat onların çoğu da yine ağa çocuklarıy