[Abdullah Aymaz] 'Kâbe’nin Rabbine yemin olsun ki kurtuldum'

Amir İbn-i Mâlik adında bir şahıs Peygamber Efendimizi (S.A.S.)  ziyarete gelmişti. Efendimiz onu İslam’a  davet ediyordu ama adam ne Müslüman oluyor ne de karşı koyduğunu söylüyordu. Tereddüt içindeydi:  “Yâ Resulullah, dedi. Ashâbından bazılarını NECİD  HALKINA  göndersen de onlara İslâmı anlatsalar; onların bu davete müspet cevap vereceklerini sanıyorum.”  Efendimiz (S.A.S.) dedi ki: “Necid halkının onlara bir kötülük yapmalarından endişe ediyorum.” Amir İbn-i Mâlik “Onlara ben KEFİLİM” diye teminat verdi.

Bunun üzerine Efendimiz (S.A.S.)  Ashabı arasından 70 kişi seçerek onlardan  Amir İbn-i Mâlik ile gitmelerini ve Necid halkına İslâmı anlatmalarını istedi. Ellerine de, gittikleri yerlerde bulunan liderlere verilmek üzere yazılan mektupları vermişti. Emir olarak başlarında Münzir İbn-i Amr tayin edilmişti.

Yola çıkıp da Maûne denilen kuyunun başına geldiklerinde burada konakladılar. Bir taraftan develerini dinlendirip otlatırlarken diğer yandan da Resulullah’ın gönderdiği mektupları ilgili kişilere ulaştırmayı düşünüyorlardı. Bunun için üç kişi seçerek Amir İbn-i Tufeyl’e gönderdiler. Yola çıkıp HARAM  İBN-İ MİLHAN, diğer iki arkadaşını bir noktada bırakarak  Amir İbn-i Tufeyl’in yanına yalnız gitmeyi deneyecekti: “Ben onların yanına varıncaya kadar sizler yakınlarında bulunun!  Şayet bana emân verirlerse zaten bunu siz de görürsünüz,  ancak beni öldürmeye kalkışırlarsa, hemen gider ve durumdan arkadaşlarınızı haberdar edersiniz”, diyordu.  

Dediği gibi de yapacaktı. Geldi ve  Amir İbn-i Tufeyl’in huzuruna girip Resulullah’ın mektubunu takdim ederek onları HAK  DİNE  davet etti. Kendisine Resulullah’tan mektup gelen  Amir onu açıp okumaya bile tenezzül etmeyip Hz. Haram’ı öldürme talimatı verdi. Bu talimat üzerine Cebbar İbn-i Sülmâ, eline aldığı bir mızrağı Hz. Haram’a arkasından