[Abdullah Aymaz] Kaderin işaretleri

ABDULLAH AYMAZ 

22 Nisan 1998’de Düsseldorf’tan Hanover’e giderken gece yolculuğunda olduğumuz için şöfor uyumasın diye, “Koca Yusuf, biraz geçmişinden bahset de dinleyelim” dedim. Başladı anlatmaya: Çocuktum, sokaktan eve gelmiştim. Çıplak ayaklarımı sobaya doğru uzatmıştım.  Arife Hanım isminde gerçekten dindar ve bilge bir teyze de evde misafir olarak bulunuyordu. Benim ayak parmaklarıma baktı. “Bunun başparmağı, yanındaki parmağı ile bitişik. Hayırlı ve güzel bir insan olacak” diyerek bana dua etti. Bu olayı hiç unutmadım ve en sıkıntılı zamanlarımda hep bana bu sözler güç ve ümit verdi.

Fransızca dersimize bir hocahanım geliyordu. Bizim de komşumuzdu. Bana özel ders veriyordu. Bana, “Yaz tatilinde Edremit-Akçay’da Fransız turistlere rehberlik yaparsın, hem para kazanırsın, hem de Fransızcanı ilerletirsin.” dedi. Yaz tatilinde ben hazırlığımı yapıp yola çıktım. Bizim okuldan arkadaşım Ali ile karşılaştım. Bana, “Edremit’e varınca, Hasan Ağabey’e selam söyle” dedi ve yerini de tarif etti. Edremit’e gelince, garajdan Akçay’a gidecek arabalara baktım daha hareket saatine bir saat vardı. Hemen bu arada selamı yerine ulaştırayım diye Hasan Bey’in iş yerine gittim. Selamı söyledim. Bana bir çay söyledi. Biraz konuştuk. “Yemeğini yersin öyle gidersin, eğer geç kalırsak, Akçay yakın ben seni arabamla götürürüm” dedi. Rahatladım.

Sonra beni arabasına aldı. Yolda Akçay’daki turistlerin durumunu anlattı. “İstersen şu ileride öğrenci kampı var ders çalışıyorlar. Seni oraya götüreyim” dedi. Ben, “Babam beni çalışıp para kazanmak için gönderdi. Ona ne cevap vereyim!” dedim. “Sen 15 gün kal, sonra ben sana iş bulurum” dedi. Güvenilir bir ağızdan iş garantisi alınca, kabul ettim. Aslında tam yolların ayırım noktasında idim. Gerçekten sola devam etseydik, üstsüz turistlerin yanına gidecektik. Ama sağ yukarı giden yol, huzurlu bir yere götürdü, beni. Ayrıca baştan yola