[Abdullah Aymaz] Müreysi Kuyusu

Sahabelerden bir grup, su getirmek üzere Müreysi Kuyusu'nun başına gitmişti. Müreysi, sığ bir kuyu idi ve ihtiyaçları olan suyu almak için kovalarını suyun içine salan Ensar’dan Sinan İbn-i Veber ile muhacirlerden Cehcâh İbn-i Mesudun ipleri birbirine dolanmış aralarında anlaşmazlık baş göstermişti. Kendisini tutamayan Hz. Cehcâh, o öfkeyle arkadaşına bir darbe indirmiş ve bunun üzerine başı yarılan Hz. Sinan da: “Yetişin ey Ensar topluluğu, diyerek arkadaşlarını yardıma çağırmıştı. Durumun iyice gerildiğin gören Hz. Cehcah da aynı çağrıyla muhacirlere seslenecek ve o da arkadaşlarının kendi yardımına gelmelerini istemişti. Önemli bir hadise çıktığını düşünen Ensar ve Muhacir, telaşla sesin geldiği tarafa yöneldiler. Ortam çok gergindi. Fitne çıkmış ve kılıçlar çekilmişti.

Efendimiz (S.A.S.) olaydan haberdar olunca hemen oraya gelip: “Cahiliyeden kalma bu çağrının mânâsı nedir? Artık böyle davranmayı bir kenara bırakın! Çünkü bu, kokuşmuş ve köhne bir çağrıdır. (…)” buyurmuştu. Efendimizin (S.A.S.) bu konuşmalarından sonra hem Hz. Sinan, hem de Hz. Cehcâh da yaptıklarına bin pişman olmuşlardı. Hatta başı yarılan Hz. Sinan, hakkından ferağat etmiş ve Hz. Cehcâh’ı affettiğini söylemişti. Her şey durulmuş ve mesele tatlıya bağlanmıştı.

Müreysi kuyusunun başında bunlar olup biterken, öbür tarafda Abdullah İbn-i Übeyy İbn-i Selûl, kendisi gibi on tane yakını ile birlikte oturmuş durumu değerlendiriyorlardı. Abdullah İbn-i Übeyy içinde gizlediği kötü duyguları şöyle ifade ediyordu: “Vallahi, ömründe böyle bir gün görmedim. Vallahi de bir gün bunların başıma geleceğini biliyordum. Ancak kavmim (Hazrecliler) bana baskın geldi; beni başlarına kral yapsalardı ya! Şimdi baksanız ya kendi ülkemizde bize üstünlük sağlayıp, üstünlüğümüzü de yok sayarak bizi hor hakir görüyorlar! Vallahi, bizimle şu Kureyş çapulcularının durumu ancak ‘Besle kargayı oysun gözünü’ (Aslında bu