[Abdullah Aymaz yazdı] Kısa kısa notlar

Eski not defterlerimi karıştırırken bazılar  birer ikişer cümlelik bile olsa güzel ifadeler ve hatıralar gördüm. Onları aktarmak istiyorum:

İnfak Terbiyesi yani sadaka verme üslûbu… Sadakaları bizzat Cenab-ı Hak, bir sadakat nişânesi olarak kabul eder. Onun için Cenab-ı Hakkın yed-i rahmet ve kudretine veriyormuşuz gibi bir edeble ve güzel bir şekilde takdim etmeliyiz. Borç vermek yani Kur’an ifadesiyle karz-ı hasen bir nevi Allah’a borç vermek demektir. Bu derin bir nezâket ve saygı ister. “Sevdiğiniz şeylerden, en iyilerden verin ve içinizden gelerek, severek verin” buyuruluyor. Minnet eder ve başa kakar gibi veremeyiz. Gönül kırmadan, mektup takdim eder gibi güzel bir zarfa koyup, zarfın üzerine de  “…….. Beyefendiye…  Kabul buyurur musunuz?”  gibi ifadeler yazarak vermek gerekir. Hz.  işe vâlidemiz, infakta bulunurken, sadaka ve yardım gönderirken, onu siler, duruma göre, koku sürer öyle ulaştırırdı. Götürene  “Eğer verdiğin kişi dua ederse, bana bildir, aynı duayı ben de ona edeyim. İnfakın ayrıcalıklı sevabı kalsın.” derdi. Çünkü  “Onların mallarında isteyenlerin ve yoksulların hakları vardır.” (51/19)  âyeti onları muhtaçlara verirken, BORÇ  ÖDER  gibi nazik ve zarif bir durum ve tutumla arz ve takdim etmek icap eder.

Yapılan iyilikler bir şekilde BUMERANG  gibi geri döner.

Tebessüm etmek, sadaka vermek gibidir. Öyleyse tebessümü kuşan ve sokağa çıkarken, insan içine dahil olurken o halinle görün.

Şefkat gönül dilidir. Gönül dili konuşunca, herşey  susar. Şefkat en paslı kilitleri açacak bir iksirli anahtardır. Gerçek şefkat, kurtarma ve yaşatma şefkatidir; kurtulma ve yaşama ameliyesi değildir.

Hizmetimizde, temiz niyet ve dürüstlük esastır. Buna dünyevî, mâlî, ticarî bir şey düşünme ve teşebbüs etme, bu güzelliğe engel olabil