Ah Hüseyin’im! Hangi çölde vurdular seni?

⏱ Okuma Süresi 2 dk•Yayınlanma Perşembe, Eylül 19 2019

''Abbas, aynı gün Medine mescidindekilere şunları anlatıyordu: “Gece rüyamda Peygamberimizi gördüm. Son derece üzüntülü ve kederli idi. Elinde bir sırça çanak ve çanağın içinde toplanmış kan vardı. ‘Ya Resulallah bu nedir?’ diye sordum. ‘Bu Hüseyin ve arkadaşlarının kanıdır, Allah’a arz etmeye götürüyorum’ dedi.''

Harun Tokak / samanyoluhaber.com

Gece, sırılsıklam siyah şalını köyün üzerine atmıştı.

Uzaklarda kabaran derenin ağır uğultusu duyuluyor, rüzgâr ağaçlarda ağıtlaşıyordu.

Derviş Odası’na doğru tırmananlar ıslak tahta basamaklardan odanın üst katına çıkıyorlardı.

Emektar soba yine gürül gürül yanıyordu.

Fırtınaların arasından çıkıp gelen Mehmet Hoca her zamanki yerine oturdu.

“Acı haber tez duyulur, derler.” diye başladı gecenin sohbetine.

Ümmü Seleme Annemiz daha Hazreti Hüseyin’in başı bedeninden ayrılır ayrılmaz, “Eyvah! Üveyikimi vurdular.” diye Medine’de feryadı bastı.

Abbas, aynı gün Medine mescidindekilere şunları anlatıyordu:

“Gece rüyamda Peygamberimizi gördüm. Son derece üzüntülü ve kederli idi. Elinde bir sırça çanak ve çanağın içinde toplanmış kan vardı. ‘Ya Resulallah bu nedir?’ diye sordum.

‘Bu Hüseyin ve arkadaşlarının kanıdır, Allah’a arz etmeye götürüyorum’ dedi.”

Tarihin bir köşesinden zafer coşkuları kulaklarımıza dolarken, diğer bir köşesinden ölüm ağıtları yarar yüreğimizi.

Bu hep böyledir.

Matem haberleri ulaşınca Medine’de yer yerinden oynamış, Şam bahçelerinde ise sevinç gülleri açmıştı.

Kadınların ve çocukların şehitlere veda sahnesi Kerbela’nın en acıklı sahnelerinden biriydi. Gece boyunca Fırat bir yandan, onlar bir yandan şehitlerin başında ağlamışlardı.

Kadınları ve çocukları şehitlerin kanlı bedenlerinden ayırmak mümkün olmuyordu.

Ağabeyi İmam Hüseyin’in başsız bedenine kapanan Seyyide Zeyneb’in feryatları arşı tutuyordu:

“Allah’ım! Bu kurbanı bizden kabul et! Ey göklerdeki bütün meleklerin kendisine salat ve selam gönderdiği dedem Muhammed’im