Ailesinden ayrılırken canından can kopar insanın

Hayalimde bir dekor kurdum ve kahramanlarımı oluşturdum, bu ara onlarla yaşıyor gibiyim. Dinç kalmaya çalışıyorum. Yemekler çok iç açıcı değil, kantin de yeterli değil, istediklerimizi getirmiyorlar. Yine de aç kalmadığımız için şükrediyoruz. En azından kahveme kavuştum ve sigarayı azalttım. Zaten mahpus hayatı yaşıyoruz bir de üzerine içerideki yasaklar olunca, kendimi iyice kısıtlanmış hissediyorum. Her gün çamaşır yıkamaya çalışıyorum. Elle bir yere kadar yıkanabildiğinden, beyazlarımız asla eskisi gibi olmuyor.

Daha beyaz olamayan bütün beyazlarımı, gri olarak kabullendim, yadırgamıyorum artık.

Günler ibadet ve kurulan onlarca hayalle geçiyor. Havalar inceden soğumaya başladı. Dedim ya bugün yazmak için yazıyorum. Daha doğrusu biraz da zihnimi meşgul edebilmek için.

Bir gün bu karanlık bitecek, aydınlığa ulaşacağız ve o gün ben bir bayram edasıyla evime gideceğim...

Eğe