Allah rahmetine haset edenler

Uhuvvet  Risalesi’nde Dördüncü Düsturu’nda  deniliyor  ki: “Ehl-i kin ve ehl-i adâvet, hem nefsine, hem mümin kardeşine, hem RAHMET-İ  İLÂHİYEYE zulmeder; haddini aşar. Çünkü kin ve düşmanlık ile nefsini (kendisini)  bir azab-ı elimde bırakır. Hasmına gelen nimetlerden azabı ve korkusundan gelen elemi kendine çektirir, bizzat kendine zulmeder. Eğer düşmanlık hasedden gelse, o bütün bütün azaptır. Çünkü hased evvelâ edeni ezer, mahveder, yandırır. Haset edilen hakkında zararı ya azdır veya yoktur.

         “Hasedin çaresi: Hâsid kimse, haset ettiği şeylerin âkıbetini düşünsün.  Tâ anlasın ki, rakibinde olan dünyevî hüsün, kuvvet, mertebe ve servet; fânidir, muvaffaktır. Faydası az, zahmeti çoktur. Eğer uhrevî meziyetler ise,  zâten onlarda haset olmaz. Eğer onlarda dahi haset yapsa, ya kendisi riyakârdır, âhiret malını dünyada mahvetmek ister veyahut haset edileni riyâkâr zanneder, haksızlık eder, zulmeder.

         “Hem ona gelen musibetlerden memnun ve nimetlerden mahzun olup kader ve  RAHMET-İ  İLÂHİYEYE, onun hakkında ettiği iyiliklerden küsüyor. Âdeta KADERİ TENKİT ve RAHMETE  İTİRAZ  EDİYOR. Kaderi tenkit eden başını vursa  /  örse vurur kırar.  Rahmete itiraz eden, rahmetten  mahrum kalır.

         “Acaba, bir gün düşmanlığa değmeyen bir şeye, bir sene kin ve adâvetle mukabele etmeyi hangi insaf kabul eder bozulmamış hangi vicdana sığar?’ Halbuki mümin kardeşinden sana gelen bir fenalığı, bütün bütün ona verip, onu mahkûm edemezsin. Çünkü:  Evvelâ, kaderin onda bir hissesi var. Onu çıkarıp, o KADER  ve  KAZA  hissesine karşı RIZA  ile mukabele etmek gerektir.

         İkinci olarak, nefis ve şeytanın hissesini de ayırıp, o kimseye düşmanlık  etmek değil, belki nefsine mağlup olduğundan acımak ve nedâmet etmesini