'Allah'tan korkmuyorlar mı?'

Onu çocukluğumdan beri tanıyordum. Ev sahibemizdi. Yıllarca komşuluk ettik. Başka bir şehre taşınınca da münasebetimiz devam etti. Her vesile ile ziyaretine gittik. Kapılarda karşılar ve aynı şekilde uğurlardı.

Eşini kaybetmişti. Yaşlanmıştı.

Kalbine pil takıldı. 

Şekeri vardı.

Son görüşmemiz 15 Temmuz “darbe oyunundan” 1 ay kadar sonraydı. Daha sonra arkadaşlara anlattığımda, “böyle insanlar kaldı mı?” diyeceklerdi.

Türkiye, demokrasiden hızla uzaklaşıyordu. Kapılara önceden işaretler konmuş ve cadı avı başlatılmıştı.

Kara propaganda ile kitleler zehirlendi. Kardeş kardeşe düşman edildi. İhbar furyası başlatıldı. Hayatlar karartılıyordu.

Yurt dışı bir çıkıştı. Ancak her gecenin bir sabahı vardır deyip bir süre sabırla gelişmeleri bekleyenler de vardı. Ben onlardan biriydim.

Doğrusu demokrasiden dönüş olmadığına inanıyor ve yalan üzerine kurulan yeni düzenin uzun sürmeyeceğini düşünüyordum.

İşte o sırada sığınacak bir yer aradım. Kim kapısını bana açardı? Herkes korkuyordu. Eski ev sahibemize konuyu iletince, düşünmeden evinin anahtarını gönderdi. Kendisi yayladaki evindeydi. “Hiç çekinmeden istediği kadar kalsın.” demişti. Bir gün, oğluna köy yumurtası göndermiş, “bunu da ona verin’ demiş, beni ayırt etmemişti.

Kalp pili değişecekti. Şehre geldi. Kahvaltıda buluştuk. Olup bitenleri televizyondan izlemişti. Acaba kafa karışıklığı var mıdır? O da radyoaktif serpintiye maruz kalmış mıdır? diye endişeliydim.

Kapıdan girer girmez gözyaşlarına hakim olamadı. “Oğlum sizden ne istiyorlar? Allah’tan korkmuyorlar mı? Çok üzülüyorum yaptıklarına. Seni tanıyorum. Arkadaşlarını biliyorum. Sizden bu ülkeye hayırdan başka