Altı bayramdır saklanmak zorunda kalan bir annenin bayram mektubu…

15 Temmuz 2016’dan iki gün sonra eşimin, yaklaşık on gün sonra da benim ve çocuklarım için başlayan gaybubet hayatımızın ikinci ayında gelen ilk bayram 11 Eylül 2011 Kurban Bayramı'ydı.

Çocuklarımla beraber iki ayda üç şehir, üç farklı aile yanında geçirdikten sonra gerçeklerle yüzleştiğimiz, çaresizliği sonuna kadar yaşadığımız ilk Kurban Bayramı. Çocuklar uzun zamandır babalarını görememekten, sürekli yer değiştirmekten başkalarının evinde kalmaktan çok yorulmuşlardı. Psikolojileri altüst, birbirleriyle bağırarak konuşmaya başlamalar, ağlama krizleri…

Havalar çok sıcak, benim rahatsızlığım ve 24 saat bir odanın içinden başka bir yere çıkamama, istediğin gibi hareket edememe, yatmak istiyorsun yatamıyorsun, istediğin zaman çayını demleyip içemiyorsun ya da istediğin bir şeyi çıkıp alamıyorsun. Yanında kaldığın ne kadar yakının da olsa…

Kaldığımız ilk ev eşimin bulunduğu şehre çok uzaktı. Telefon kullanmadığı için eşim ile uzun zaman görüşemiyor, hiç dışarı çıkamadığı için konuşamıyorduk. Arada bir tanımadığımız biri arayıp iyi olduğunu haber veriyor, selamını iletiyordu. Çocuklar babası için hem endişeleniyorlar hem de çok özlemişlerdi.

Bir taraftan da okullar açılacaktı. Eğitimleri ne olacaktı? Okullarına devam etmek istiyorlardı ama bunun için eve dönmemiz gerekiyordu eve dönersek benim tutuklanacağımı biliyorlardı. Bu kararsızlık hali de eklenince psikolojimiz iyice kötü oldu. Artık normal şeylerden bile konuşurken gözümüzden yaş geliyordu.

Gülemiyorduk, yemek yerken bir üçüncü lokma boğazımızdan geçmiyordu. Her şeyi yapıyormuş gibi görünüyorduk artık. Hep beraber otu