[ANALİZ] Yapay zekâ geleceğe meydan okuyor

Kâmil Ergin | Brezilya-Teknolojinin gelişmesiyle beraber yapay zekâ kavramı her geçen gün daha çok gündeme geliyor. Bundan 20 yıl önce bilim kurgu filmlerine konu olan insansı robotlar, kendi iradesiyle iş yapan aletler ve akıllı algoritmalar yavaş yavaş gerçek hayatta karşımıza çıkıyor. 

Sohbet botları, sürücüsüz araçlar, zihnimizi okuyan reklam önerileri derken önümüzdeki yüzyılda yapay zekanın yaşamın bütününe yayıldığına şahit olacağız.

İnsanoğlunun bir makineyi eğiterek kendisinden daha akıllı bir varlığa dönüştürme fikri, 1997 yılında Kasparov'u satrançta yenen IBM bilgisayarla ilk numunesini vermişti. Geçen yıllarda Google da benzer bir strateji oyununda aynı başarıya ulaşan AlphaGo yapay zekâsını üretti. 

Şimdilerde bu yeteneğin oyun tahtasından çıkıp sokaklarda gezinmeye başladığını görüyoruz. Usta bir mühendis, şair ya da müzisyeni taklit edebilen yapay zekâlar gelişimini sürdürüyor. İleride ne olabileceğine dair ekstrem örnek arayanlar i-Robot filmini yeniden izleyebilir.

Yapay zekâya giden yol, insan beynindeki sinir ağlarına dair matematiksel bir anlayış geliştirmekle başladı. Bir mantıkçı olan Walter Pitts ve nörobilimci Warren McCulloch, ilk kez 1943 yılında insanın düşünsel sürecini taklit etmeyi amaçlayan bir matematik algoritması oluşturdular. Geliştirilen ilk model yıllar içinde evirilmiş olsa da bugün hala makine öğrenmesinin standardı olarak kabul edilir.

İlk zamanlarda klasik mantık önermeleri bilgisayara elle tek tek girildi ve makinenin girdiler üzerinden bir sonuca ulaşması hedeflendi. Uzun yıllar devam eden çalışmalar neticesinde bu yaklaşımın çıkmaz sokak olduğu anlaşıldı. Çünkü bu yöntem okuma yazma bilmeyen birine cümle ezberleterek onu belli koşullarda sorgulamaktan ibaretti. "Köpekler uçabilir" şeklinde bir önerme girildiğinde yapay zekâ köpeklerin gerçekte