Azrail’e Sarılmak İsteyen Adam

 
Onu ilkin Mavi Rüyalar Ülkesi Antalya’da gördüm.
Vakarlı bir gülümseme ile, “Adım Mehmet,”dedi. “Mehmet Ayvacı.”
 Kıvırcık saçlı, gökçek yüzlü, gürbüz bir gençti.
Liman Sokağı’nda şelalenin aktığı kaleye yakın tepede güzel bir evde oturuyordu.
Uçsuz bucaksız Akdeniz’e karşı her insanın hayalini kurduğu manzaralı bir evdi.
Lise yıllarında önünde çerezler, elinde gitar, beste yapan, sonsuz maviliklere karşı şarkı söyleyen bir delikanlıymış.
Kendi kurduğu bir müzik grubuyla düğün-dernek gibi etkinliklerde sahne alırmış.
Ağabeyi Nevzat Bey Hocaefendi’nin talebelerinden Ramazan Duygu’ya, “Kardeşim musikiyi çok seviyor. Güzel sesli bir hafızdan Kur’an dinletsen,” diyor. 
Ramazan Duygu, bilhassa varlıklı, aristokrat gençlerin sevebileceği, son derece düzgün giyinen, donanımlı, soylu bir gençti.
Mehmet Ayvacı, Abdüssamed’i daha ilk dinlediğinde, cennetin şelaleleri gibi çağlayan bu sihirli sese hayran kalıyor.
O ses, içinde uyuyan volkanı uyandırıyor.
Üniversite için on beş tercihin on dördüne İstanbul yazıyor.
Fakat tek tercih olan İzmir 9 Eylül Üniversitesi geliyor.
Yüce sevdalara tutkulu insanların rotasını arzuları değil, idealleri belirlermiş. 
Bornova’da, üniversitede okuyan öğrencilerle kalıyor. Tertemiz Anadolu çocuklarının topluca namaz kılmaları, sohbet etmeleri, memleket hayalleri, idealleri çok hoşuna gidiyor.
Cuma günleri Hocaefendi’nin vaazlarını dinliyor.
Yolların imrendiği bir küheylana dönüyor.
1980’li yıllarda Antalya’ya her geldiğinde uzun uzun konuşurduk. 
Ailesine karş