Batı’dan doğan Ramazan

Yıllar yılları kovaladı, acılar acıları doğurdu, hasretler katmerlenerek çoğaldı… 

Dört bir yandan yükselen iniltiler yeri göğü inletti, inletiyor… 

Cismimiz ve ruhumuz yıllardır birçok şeye hasret…

Lakin gözyaşlarıyla, ıstırapla, çileyle dolu bulutlar şimdilerde bereketli birer ilkbahar yağmurlarına dönüşmeye başladı bile… 

Ufukta bahar var, sanki çok yakın her şey… 

Uzun süredir özlemini çektiğimiz ve hülyalarını kurduğumuz renklerle tülleniyor sanki her bir yan... 

Alışageldiğimiz güneşin doğuşu sanki Batı’dan mı göz kırpıyor ne… 

Bitti mi bu rüya derken filizlerin umulmadık coğrafyalardan neşvünema bulmasına şahit oluyoruz bu günlerde… 

Çok zamandır sessizce ağlayıp içimize akıttığımız gözyaşlarımızın nice tohumları yeşerttiğine şahit oluyoruz bu günlerde…

Belki bir zindanın duvarına belki bir mahkemenin soğuk sandalyelerine belki de zifiri karanlıkta Meriç’in sularına bakarken daldığımız hayallere doğru özgürce kanat çırpmanın sevinciyle tebessüm ediyoruz bu günlerde…

Evet, içinde bulunduğumuz bu kutlu zaman dilimi veriyor bize tüm bu muştuları. 

Çünkü bir başka geçiyor bu Ramazan…

Öyle tarifi kolay olmayan bir manevi atmosferin içindeyiz sanki bu Ramazan…