Bediüzzaman’ın bıraktığı eşsiz miras

Bediüzzaman’ın Son Günleri’ni işlediğimiz yazı dizisinde noktayı koymadan önce bize ve bütün insanlığa bıraktığı o eşsiz mirasına kısaca değinmek istiyorum.  

Bediüzzaman, materyalist düşüncenin, fikirleri yerle bir ettiği, komünizmin en çılgın dönemini yaşadığı, dünyanın en bunalımlı, en karanlık, en sıkıntılı günlerden geçtiği bu ‘felaket ve helaket asrı’nda, îman ve ümit tüten eserleriyle, sarsıntı üstüne sarsıntı yaşayan insanlığa hayat çeşmesine giden yolları gösterdi. Bu hususta o, insanüstü bir gayret sarfetti. 

Sürgünden sürgüne gönderildi. Bir kır bekçisiyle görüşmesi bile çok görüldü. Hapishanelerde ve zindanlarda, hücrelerde yaşamaya zorlandı. Eserler ortaya koymaması ve kimseyle görüşmemesi için çok ciddi tedbirler alındı. 

Fakat o büyük mücadele insanı, bütün engellemelere rağmen tıpkı vahyin yazılmasında olduğu gibi, eserlerini sigara kâğıtları, tahta parçaları gibi iptidaî malzemelere yazdırdı ve o varidat, bir yolu bulunup dışarı çıkarılarak çoğaltıldı. 

Bediüzzaman, kendini bekleyen sorumlulukların farkındaydı ve Kafdağından ağır böyle bir yükün altına girerken, fevkalâde mütevâzı, mahviyet içinde ve hacâletle iki büklümdü. Fakat, bu mahviyetinin yanında Cenâb-ı Hakkın sonsuz kudret ve nâmütenâhî gınâsına karşı da olabildiğine bir güven içindeydi.

Radikalizmin, terörün ve inançsızlığın çağın en yaygın büyüsü haline getirildiği o kapkara günlerde, Bediüzzaman, asrın minaresinin tepesinde bir hekim edâsıyla içimizdeki zindanları, ruhlarımızdaki çeşit çeşit mahkûmiyetleri, kendi hatalarımızı bir bir bize hatırlattı. Ruh dünyamızda ve vicdânî hayatımızda uyuyan insânî yanlarımızı harekete geçirdi. Öbür alemle alâkalı derinlikler