Bediüzzaman Ümitsiz Olmaz: 'Alnından Öpülen Adam'

Uzun zamandan beri ara verdiğim yazılarıma yeniden merhaba demek için masama oturduğumda İskandinavların bu kuzey ülkesinde yaz yağmurları kurumuş toprağa umut olmak için aralıksız yağıyordu. 

İlahi bir sada “ey kullarım ben sizi unutmadım” dercesine gök gürlüyor, yıldırımlar indirmeler yapıyordu. Sanki gökler yarılıyordu. Nice zamandır yağmurdan umudunu kesmiş olan kurumuş toprağın, solgun çimlerin, başını eğmiş çiçeklerin yürekleri umutla doluyordu.

Umut, her bir canlının her bir ferdin her bir toplumun son sığınağıdır. Onu kaybeden her şeyini kaybetmiş sayılır. 

Bir hayli aradan sonraki bu ilk yazımda dünden bu güne güzel ülkem bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyor.

Tek parti dönemi… Demokrat Parti dönemi… Darbeler… Muhtıralar… Ardı arkası kesilmeyen kısa ömürlü koalisyonlar dönemi ve sonra 12 Eylül günleri…

Tek parti döneminin sonuna gelindiğinde ülkemizde de umutlar adeta tükenmişti. Ekonomik olarak en zor günlerini yaşayan Türkiye manevi açıdan da çok kötü günler geçiriyordu. Yokluk ve yoksulluk diz boyu idi. Maneviyat adına ise orada burada görünen titrek birkaç ışıktan başka bir şey görünmüyordu. Köylerde kasabalarda cenaze yıkayacak kimse kalmamıştı. Sadece halk değil, tek parti döneminin milletvekilleri bile bu duruma isyan eder hale gelmişti. 

Bunun üzerine, on aylık imam-hatip kurslarının açılmasına karar verilmişti. 

Bediüzzaman'lar, Süleyman Hilmi Tunahan'lar, Mehmet Zahit Kotku'lar, Necip Fazıl'lar ve daha niceleri; Füsûnlu ışıklar gibi en karanlık gecelerin bağrından fışkıran bu aydınlık insanlar, akıp giden yıllar içinde yeniden doğuşun ihtişamlı destanını o sessiz çığlıkları ile yazmaya çalışıyorlardı.

Sıradağlar