Ben de o eli tuttum

Yıl 1987, Aralık ayının ortalarıydı. Dört arkadaşla birlikte, heyecanlı ve uzun bir yolculuktan sonra İzmir'de Muhterem Hocaefendi’nin huzuruna vardık. O anın ağırlığı, manevi havası, üzerimde hâlâ ilk günkü gibi etkili… Hepimizi tek tek sükûnetle dinledi, hal ve hatırımızı sordu. Gönlümüzü okşayan bu samimi ilgi, içimizi ısıttı.

 

Sohbetin ardından sofra serildi. Hocaefendi, mütevazı bir eda ile beni sol yanına oturttu. Ardından kendi yediği tabaktan yememi istedi. Utancımdan elim titriyordu, kaşığı ağzıma götürürken sanki dudaklarımı bile bulamıyordum. O an yaşadığım mahcubiyet, içimde bir ömre yetecek kadar iz bıraktı.

Ayrılırken ellerimizi tuttu. Avuçlarımız iç içeydi. O musafahada, içimden şu sözü verdim: “Bu eli bir daha bırakmamak üzere tuttum.” Bu sözü o an yüreğime mühürledim ve Rabbim bugüne kadar unutturmadı, inşallah son nefese kadar da unutturmaz.

Hocaefendi’yi ilimize davet etme bahtiyarlığına erişmiştim. Bu davete tebessüm ile karşılık verdi; Zafer Bey’i huzuruna çağırdı ve gerekli notları aldırdı. Bu bizim için yalnızca bir ziyaret değil, hizmet yolculuğunda atılan ilk ciddi adımdı. Sanki içimizde yeşeren niyet, o gün somut bir adımla hayata karışmıştı.

Burada, yüreğime kazınan tatlı ve anlamlı bir hatırayı paylaşmadan geçemeyeceğim: şöyle buyurdu; Üstad Hazretleri, bir talebesine bir gün bir söz verir. Ne var ki bu söz, yirmi yıl sonra yerine getirilir. Ancak Hocaefendi, yirmi senenin yarısı kadar bir süre sonra, bir gece vakti o vilayete uğramıştı. Eğer tam yirmi yıl geçmiş olsaydı, kendisi yurt dışında olacağından, o söz de yerine getirilemeden kalacaktı. Sanki kader, sözün vaktini kaçırmamak için takdiri değiştirmişti.

O gün tuttuğum o mübarek elin sıcaklığı, içime işleyen halâveti ve kelimelerle tarif edilemeyen lezzeti, hâlâ gönlümde ilk anki tazeliğiyle yaşıy