'Ben Öğrencilerime Kavuşmak İstiyorum'

Mevsim kıştı.

Sabahtan beri sık ormanların ortasında uzayıp giden dar yollarda ilerliyorduk.

Beş arabalık minik bir konvoyduk.

İskandinavların bu sakin ve özgür ülkesinde kış çok sert geçiyordu. Hava hep sisli ve dumanlı idi. Güneş bazen günlerce yüzünü göstermiyor, ne zaman doğup ne zaman battığı hiç belli olmuyordu.

Bir orman yangınından kaçar gibi Türkiye’den gelmiş muhacirleri görmekti muradımız.

O gün akşama kadar beş ayrı mülteci kampını ziyaret ettik. Bazıları ilk defa karşılarında aşina bir sima görmenin sevincini yaşadılar. O gün onlar için bayram oldu.

Bazı kamplar iyi olsa da bazıları derme çatma idi. Tuvalet ve banyolar ortaktı. Bu, özellikle muhacir hanımlar için çok zor bir durumdu. Siz içeride iken ne dediğini anlamadığınız izbandut gibi bir adam kapıya dayanıyor ve yumruklamaya başlıyordu.

Bu ziyaret muhacirlere olduğu kadar ensar ailelerine de çok iyi geldi. Eski koşularına geri dönmüş gibiydiler. O gün her bir ensar aile ile bir muhacir aile kardeş oldu. Artık onları zaman zaman ziyaret edecek, arayıp soracaklardı.

Bu durum muhacir aileler için çok değerli idi.

Mehmet Öğretmen ve eşini ilkin işte böyle bir mülteci kampında görmüştüm. Mehmet Öğretmen, hiç beklemediği bir zamanda bizi karşısında görünce ne yapacağını şaşırmış, taşkın bir pınar gibi dolan göz pınarlarını ikide bir siliyordu.

Tamamı Suriyeli mültecilerden oluşan kamptaki tek Türk aile Mehmet Bey ve hanımıydı. En yakın şehre mesafesi 150 kilometre olan gür ormanların ortasındaki bu mülteci kampında 150 kadar Suriyeli kalıyordu. Her birinin dramı ayrıydı. Kimi savaşta eşini kaybetmiş, kimi evladını, kimi anne ya da babasını veya