Benim bir yiğidim vardı...

Benim bir yiğidim vardı.

Güldüğünde huzura inkılâp ederdi cümle kasavetim türlü efkârım. Hayat onunla güzeldi. Soğana yumruk vurup kaşık salarken pilava. İskelede vapur, durakta dolmuş fırsatlar kaçırsam da kıl payı; hayat onunla güzeldi. Kurtulamasam da ödeyip borcu, hayat onunla güzeldi asıl. O; oflayıp puflamadan, çatmadan kaşlarını kimseye, eğilip bükülmeden, ezilip büzülmeden, kimseye muhtaç olmadan yaşatırdı bizi. Hayat onunla güzeldi. Ağlayıp sızlanmakla değiştirilmeyecek birçok devasız derler toslayınca metanetime, ellerimi tutup “Bak bakayım gözlerime” derken, bir tebessümüyle kederin zayi olduğu ve umut sahiline selamete çıkaran yiğidimdi O. Hayat onunla güzeldi.  Daralınca nefesim sığmayınca göğsüme, kadere itiraz hükmünde olan, “Of”larla başımı tam da örse vurmak üzereyken gafletle; başımı okşayarak yanağımdan aldığı bir makasla, “Of”larımı, “Oh”lara inkılap ettiren yiğidimdi O. Ard arda dizilip yanağa yaşlar ıslatırken göğsü sağanak misali; bir esprisiyle kahkahalar attıran aile huzurumun kaynağıydı O.  

Kına yakın ey zalimler aldınız onu benden. Kopardınız babasısın hep prensesim diye sevdiği, dört yaşındaki masum bir çocuktan.

Onunla olduğumda sığarken en küçük mekanlara, onsuz koca âlem dar bana. O varken dosttu âlem. Şimdi dost bildiklerim oldular ağyar bana. Merhem diye sarardım devasız yaralarıma tebessümünü. Hak şifayab kılardı o an dertlerimin tümünü.

Nisan akşamlarında salacak sahilinde, tutuşup el ele yürürken saatlerce sicim gibi yağan yağmurun altında; tek kelime söylemeden, tüm benliğinle tüm varlığa haykırırdım ona olan aşkımı. Ve demli bir çayda eriyen şeker gibi erirdim yiğidimin yanında.  

Şimdi kırış kırış alnımda görülen her elemi, bilmeyen bilsin nakış nakış işlemiş zâlimin eliyle bahtın kara kalemi. İlmek atmış kirkitler