Bir bedel de Hüseyin'e düştü

Sınıfa sol elindeki sargıyla gelen Hüseyin’in durumu arkadaşlarını meraklandırmıştı.

“Birşeyim yok önemli değil.” deyip meseleyi geçiştirse de sakladığı bir şeylerin olduğu her halinden belliydi.

Zil çalınca sınıfa çıkılmış, ardından da öğretmenleri Hasan Bey sınıfa girmişti.

Son zamanlarda Hüseyin’deki durgunluk ve değişiklik Hasan Öğretmenin dikkatinden kaçmıyordu.

Bu sabah da öyle olmuştu.

– Hüseyin! Oğlum, evladım. Ne oldu eline? Neden sarılı? Nasıl oldu?  Arka arkaya sorularını sıralamış ve utancından yüzü kıpkırmızı olan öğrencisinin yanına gelivermişti.

Öğretmenini çok seven Hüseyin ondan birşey gizlemezdi. Hele bir de bu yaz mezun olduğunda ondan ayrılacağı aklına geldikçe, bir an bile üzülmesini istemiyordu.

-Öğretmenim! Kolum değdi de , ondan döküldü. Hem fazla değil. Mikrop kapmasın diye yanık merhemi sürdü doktor amcalar. Kısa zamanda geçermiş. Siz üzülmeyin. Hem acımıyor da. Bana da mani değil.

Dese de , o sargı Hasan Öğretmenin yüreğini yakmıştı bile.

– Peki evladım, nasıl oldu? Neden oldu? Diyen şefkat dolu sesle.

– Hafta sonu, pazar günü, evde kardeşime patates kızartıyordum. Yağ çok kızarmış farketmedim. Patatesler de az suluydu yağa atınca , elime sıçradı. Biraz yaktı. Canım çok acıdı. Ama kardeşim üzülmezin diye ona belli etmeden yan komşuyla hastaneye gittik. Tedavi ettiler. Biraz  izi kalırmış ama olsun. Bir erkek adamız, bunlara aldırmamamız gerekirmiş. Doktor amca öyle söyledi.

Diyen cümleler Hasan Öğretmeni bir kez daha burkuyordu.

– Peki annen, baban, kimin kimsen yok muydu evladım evde? Neden onlar yapmadı mutfak işlerini de sen yaptın? Yanında değiller miydi? Yoksa ev işlerini sana mı yaptırıyorlar? Nasıl olur