Bir devleti içten içe bitiren korkunç hırs!

Tarih kitapları Tunus 1956’da Habib Burgiba tarafından bağımsızlığına kavuşturuldu diye yazar. Ama aslında olan şudur ki, emperyalist devletler o yıllarda bütün müstemlekelerine başlarına kendi adamlarını koyarak, bağımsızlığı kendileri hediye etmişlerdir. Ben bu değişim sürecine eski Türk filmlerinde sıkça geçen bir sahneyle ışık tutmak istiyorum. Zengin fabrikatör artık yaşlanmış ve her geçen gün daha zahmetli hale gelen işlerini yönetemez hale gelmiştir. Filmin başrol oyuncusunu, kızı ile evlendirip fabrikasına genel müdür yapmak istemektedir. Yeni genel müdür aile dışından olsa da akrabalığı münasebetiyle kendisine sadakatle hizmet edecek, fabrikasını daha verimli hale getirecektir. Dolayısıyla para kazanmaya devam ettiği halde kendisi eskisi gibi çalışmaya ve yorulmaya ihtiyaç duymayacaktır. 

Aslında Tunus’ta ve diğer sömürge devletlerinde yaşanan budur. Fransızlar 1956’da Tunus’u Fransa’da Sorbone’de okuttukları, Fransız bir albayın dul eşiyle evlendirdikleri yani sadakatinden kesinlikle şüphe etmedikleri Burgiba’ya teslim edip gitmişlerdir. Ama onlar gitse de Tunus’un zenginlikleri Fransa’ya akmaya devam etmiştir. Bugün bile Tunus’ta bütün ticari sektörlerde Fransa’nın ağırlığı yüzde ellinin çok üzerindedir. Halkın ilkokul ikiden itibaren Fransızca eğitim almakta ve büyük abi olarak sadece Fransa’yı görmektedir. Bu kadar büyük ticari ve kültürel kazanımın ülkenin başında Fransızlar kendileri durduğunda elde edilemeyecekleri açıktır.

Kendisini Tunus Halkının Eğiticisi ilan eden Burgiba, Tunus’un laikleşmesinde en önemli adımları atan kişidir. 1986’da ülkedeki İslamcı kesi