Bir kadın hakimin vedası*

Hukuk fakültesinde okuduğum için kendimi hep şanslı hissettim. Evet, iyi bir hukukçu olmak için çok çalıştım. Arkadaşlarıma sınav öncesi az ders anlatmadım. Güleceksiniz ama, o kadar iyi anlatıyordum ki, bir keresinde ders anlattığım arkadaşlarımdan biri benden çok daha yüksek not almıştı.

Hayal kurmayı hep sevmişimdir. Bu dersler sırasında arkadaşlarımı hukukun girift alanlarında dolaştırırken, bazen bir avukat bazen de bir hakim olduğumu hayal ettiğimi hatırlıyorum. Normal derslerde hocalarımı dinlerken de ara sıra dersten kopar, giymek için cübbelerden cübbe beğenirdim. En çok da “hakim olma” hayali motive ediyordu beni. Evet, evet! Sıcak kahve kokusuna karışan hayallerim vardı benim!

Sonunda üniversiteyi bitirmiş, diplomamı alarak ailemin yanına dönmüştüm. Artık bir hukukçuydum. Babamın diplomama bakarken benimle nasıl gurur duyduğunu iliklerime kadar hissetmiştim. Dalıp gitmişti. Diplomamın üzerindeki iki satır yazıyı sanki kitap okur gibi uzun uzun okuyordu. Ne zaman bir işi başaramama korkusu beni sarsa, babamın kızıyla gurur duyduğu o hali gelirdi aklıma; korkularımdan, endişelerimden kurtulurdum. Meğer korkularım ne kadar basit, korktuklarım ne kadar sıradanmış…

Mezun olmuştum ama hayallerime kavuşabilmek için aşmam gereken zorlu bir hakimlik sınavı engeli vardı. Kaybedecek vakit yoktu. En iyi bildiğim şeye tekrar başladım: Çok çalışmak! Ben söylemesem de tahmin etmişsinizdir. Evet, sınava çalışırken kahve kokusuna karışıp hayal kurmayı hiç terk etmedim.

Sonunda beklenen gün geldi ve sınava girdim. Çok iyi geçmişti. Ama sonuçlar açıklanıncaya kadar endişeli bir bekleyişten kaçış mümkün müydü? Bu sırada, bir yandan kırmızı cübbeli hakim hayalleri kuruyordum, öte yandan “ya kazanamazsam” korkusuyla kendimi yiyip bi