Bir kez lazım oldunuz ve orada yoktunuz!

Zaman ve yer açısından tahmin edilebilen felaketlerden dolayı her on senede bir ciddi sarsılıyoruz. Şimdiye kadar hiçbirine “Biz de bunu beklemiyorduk!” mazeretimiz yok, maalesef. Bilim adamlarımızın hakkını teslim edelim; hükümetin umursamazlığına, yayın yasaklarına, bazen alaya alınıp magazin konusu yapılmalarına rağmen bilgilendirmeye ve uyarmaya devam ediyor, alınganlık göstermiyorlar. Yaşadığımız felaketlerde haklı çıkmanın uyardığı iç çöküntüyü onlara sormak lazım. Çok pahalı, çok ağır ve bedelini bütün Türkiye’nin ödediği tecrübeler...

Her zaman olduğu gibi “Depremden çıkarılacak dersler!” türünden lise seviyesi bilgileriyle vakit öldürmeyi Saray beslemelerine bırakalım. 17 Ağustos Depremi’nin yıldönümlerinde bile hatırlamayı fazla göreli uzun zaman oldu. Birlik çağırısı yapmak ayrı, orta sahada top çevirip İktidar ve Saray’a zaman kazandırmak için gerdan kırmak ayrı. Millet olarak zaten biz sürekli birlikteyiz, aramıza girenler günübirlik siyaset yapıp otoriter şehvetlerini tatmin edenler. Birlik ve beraberlik çağrısı yapacak en son adres Saray ve etrafına topladığı holigan takımı. Daha ilk saatlerden itibaren Saray’dan gelen açıklamalar hazırlıksız, vaziyetten habersiz ve daha kötüsü suçüstü yakalanmış olmanın verdiği şaşkınlık, öfke ve otorite kaybetme korkusunu aksettiriyordu. Bir hafta geçti hoyratlıkta en küçük bir değişiklik yok. Hazret o perdede takılı kaldı.

6 Şubat Felaketi boyutları itibariyle her türlü kendini tekrar ve işi sulandırma eğilimlerini boşa çıkaracak laubaliliklere müsaade etmeyecek kadar ciddi. “Daha büyüğüne hazırız!” diyecek lüksümüz de yok. Her yeni felaket daha bir büyüyerek üzerimize düşüyor. Kaldı ki İstanbul Depremi için geri sayımın çoktan başladığı konusunda bütün engelleme ve karartmalara rağmen yeterince bilgilendirildik.

Felaket sonrasında dünya ülkelerinden gelen ele