"Bize bunları reva görenlerin hesap vereceği günü sabırla bekliyorum"

Ansızın bir yığın gardiyan ve jandarma paldır küldür koğuşa dolar ve beton duvarlardan, ‘Çık! Çık! Herkes avluya! Çabuk ol! Çabuk! Dışarı! Dışarı! Bön bön bakma, çabuk ol! İçerde kimse kalmasın! Sallanma!’ bağırtıları yankılanır. Bazen de hakaretler. Herkesi askeri düzen içinde avluya dizip üst araması yapma (kazara elin cebinde falan olmasın veya elinde tespih bulunmasın, argo tabirle bir ton azar iştirsin), yataklarımızdan özel eşyalarımıza kadar her şeyi altüst etme, eşimize dostumuza mektup yazmamız dahi yasak olduğu için duygularımızı kaleme aldığımız defterleri, kağıt parçalarını didik didik inceleme, kantinden aldığımız yiyecekleri bile mıncıklama, çamaşır ipi vermedikleri için su şişelerinin ambalajlarından ip haline getirerek ranzalara iliştirdiğimiz askılıkları kasıtlı koparma, yeşillik olsun diye çay posası içinde büyüttüğümüz sarımsak ve soğanları alma, namaz kılmak için odaya serdiğimiz battaniyeleri toplayıp götürme, bazen de ayakkabıları ile kirletme… Kısacası her aramadan sonra koğuşun görüntüsü savaş meydanını andırıyordu.

İşte böyle bir zaman diliminde haftada bir yarım saatliğine kapalı görüşe gelen eşim ve çocuklarım panik halinde cam duvarların ardından el kol hareketleri ile bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Camın arkasındaki ailemizle görü