'Bizim için zaman 10 Ağustos Çarşamba gününde kaldı'

Allah’tan af afiyet dileyerek başlıyorum mektubuma; Bizim için zaman 10 Ağustos Çarşamba gününde kaldı. Her halimize şükürler olsun ama isyan etmiyoruz. Devletimize küsmüyoruz diye bizlere yapılan haksızlıkları da sineye çekmiyoruz.

O sabah çok kötü bir rüya ile uyandım. Saat 6:30 sularında bir türlü uyuyamadım. Rüyam hayra yorulmayacak kadar kötüydü ama yaşadıklarımız tam bir kabus oldu. Hala devam eden bir kabus!!!! Sabah 9:30 sularında çok sessiz olan sokağımızdaki hızla arka arkaya duran arabaların sesiyle irkildim. Çat çat kapılar arka arkaya kapandı. Birbirlerine…………….. mı? diye soruyorlardı. Kötü bir şeyler oluyordu. Korkuyla eşimin yanına gittim.

Eşim hızla ayağa kalktı. Yüzü sapsarı oldu. Titreyen sesiyle beni sakinleştirmeye çalıştı. 15 yıllık eşimi ilk defa böyle görmüştüm. Gerçi kapımıza da ilk defa polis dayanmıştı. 3 katlı binanın bütün kapıları aynı anda çalmaya başladı. Büyük oğlum panikle kapıyı açmaya koştu.  Ecel gibi çalan kapıyı açtı oğlum. Gelen 13 kişilik bir gruptu. Şimdi onları görsem tanır mıyım bilmiyorum. Ama gözlerindeki nefret dolu bakışlarını unutamıyorum. Ne yaptı ki eşim? Ne yapmıştı? Onun hayatının en yakın tanığı benim önce Allah rızası hep. Onun yaşantısında kin yoktu. Nefret yoktu. Vatana ihanet mi? O da neydi ki? “Sevgi eken sevgi biçer” derdi hep. Ama karşımızda benim devletimin polisi nefretle “eşin nerede” diye sordu. Evde dedim.

Eşim geldi. Elini uzattı, el sıkıştı polisle. Polis, evinizde arama yapılacak dedi. Arama kararını görebilir miyim dedi eşim. Sert bir söylemle 'göremezsin' dedi. Biz Antep’e daha yeni taşınmıştık. Komşumuz kim? Ev sahibimiz kim? Bilmiyorduk. Onları da getirdiler evimize. Eşime şu andan itibaren tutuklusun deyip yemek masasına oturtup artık kalkamazsın dediler. Sonra ev araması başladı. Devlete ihanetmiş suçumuz, paralelmiş, teröristmiş eşim.  Siz hiç gördünüz mü evinde 3-5 saatlik arama yapılan ama delil diye “Robinson Cruise” dünya klasiklerinin alınmay