‘Bizimkiler, sizinkilerin mallarını yiye yiye bitiremediler’

Veda vaktiydi.

Birlikte geçirdikleri güzel günlerin, mutlu yılların sonunda, sınav sancısını birlikte yaşayamadan, mezuniyet keplerini gökyüzüne atamadan, hazırlanan yıllıklara kalplerinden süzülen dostça sözcükleri dökemeden ayrılacaklardı.

Ülkede devam eden siyasî ve sosyal deprem, olağanüstü dönem, yaşanan cadı avı bir çok şeyin sonunu getirdiği gibi 17’sinde iki genç kızı da ayırıyordu.

Ortaokul yıllarında Anafen Dersanesi’nde kesişen yolları bir güz günü son buluyordu. Oysa dersane sıralarından farklı liseleri kazansalar da aynı okula naklini yaptıracak kadar bağlıydılar birbirlerine.

Tam gözyaşları içinde son kez birbirlerine sarılmışlardı ki, “dur” dedi yolcu eden. Çantasını açtı, içinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.

-Bak sana ne göstereceğim! Bir hediye çeki…

Sonra da konuştukça konuştu:

-Bizimkiler, babamlar… Sizinkilerin mallarını yiye yiye bitiremediler. Şimdi de el koydukları NT mağazalarının adını değiştirdiler. Babama ve bütün gazete çalışanlarına 100’er liralık hediye çeki dağıttılar. Bunu kullanmaya elim varmıyor.

NT anektodu Türkiye’de son dönemin en büyük ve planlı gaspını daha iyi anlamamız açısından hayli çarpıcı. Gülen Cemaati’ne yakın bine yakın şirkete hiçbir mahkeme kararı olmadan el konuldu ve bu şirketlerin kasaları boşaltıldı, itibarları, marka ve piyasa değerlerine zarar verildi.

İhalesiz satışlarla şirketlerin taşınmazları el değiştiriyor. Her biri Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nden (AİHM) yüklü tazminat cezaları ile neticelenece