'Bu baharı da göremeyecek'

Kuzeyin bu soğuk ülkesindeki sokak cıvıl cıvıldı. 

Sokağın başında büyükçe bir lise vardı. Lisenin yanı başında ilkokul, yolun karşısında ise kreş vardı. 

Çocuk cıvıltıları, zil sesleri bir birine karışıyordu.

Adı gibi canlı bir sokaktı.

Bu sokakta hayat erken başlıyordu. Anne, babalar küçük çocuklarını en sert havalarda bile bisikletle getiriyorlardı. Daha uykusunu alamamış gözleri mahmur küçücük çocuklarını kreşe bırakıp gidiyorlardı. Bu hemen her sabah tekrar eden bir sahne idi. Öğleden sonra da aynı anne babalar yine bisikletleri ile gelip çocuklarını alıp gidiyorlardı. 

Gül Ailesi bu sokakta ahşap eski bir konağın çatı arasında kalıyordu.

İki odalı bu çatı arasındaki odanın birinde Gül Hanım ve eşi diğerinde kızı ve damadı kalıyordu. 

Ev oldukça dardı ama evlatlarının yanlarında olması onlara büyük bir ferahlık veriyordu.

İstanbul’da Boğaza nazır evlerindeki saadetli günler artık hayallerde kalmıştı. 

Gül Hanım yola bakan küçük pencereden annelerinin çocuklarına sarılmalarını, onları kucaklamalarını, önce bağırlarına bastırıp sonra bisikletin arkasındaki minik sepete oturtmalarını, kemerlerini bağlamalarını, küçücük kasklarını başlarına geçirmelerini imrenerek seyrediyordu.

Sokaktaki bu hareketlilik onların ruhlarını ferahlatıyordu.

İlk defa geldikleri Kuzeyin bu sakin ve özgür ülkesinde kış çok sert geçiyordu.

Sabaha değin süren fırtınalarda ormanların uğuldayışı, gökleri tutan kara bulutların sağa sola kaçışı, göklerin gürleyişi yüreklerine ürpertiler salıyordu.

Penceresi yola bakan oda çok fonksiyonlu idi. Misafir ağırlanıyor, çamaşırlar kurutuluyor, yemek yeniyor, ofis görevi görüyor, geceleri de yatak odası oluyordu. 

Gül Hanımın eşi yazardı. Camın kıyısındaki küçük masada yazılarını yazar dururdu. Yaz