Bu dünyadan bir “garip” göçtü

Ellerinde üç beş valizle sınıra doğru yürürken güvenlik görevlisi elinin tersiyle “gelmeyin, gidin” işareti yapıyor, aynı zamanda hareketini destekleyen İngilizce bir şeyler söylüyordu. Gelenlerin İngilizcesi yok tabii ki.. Ali Açıl abi de ona Türkçe bağırıyor “yahu söylenme, gel şunlara bir yardım et, bir el at da taşıyalım.” Adam gidin diye bağırıyor, Ali Amca da “sen şu valizi taşı sonra konuşuruz” diye tatlı sert cevap veriyor. Bu karşılıklı atışmalarda ipi göğüsleyen Ali abi ve Eşi Elif abla oluyor. Polisler sınırı geçip Ali abinin elindeki bavulları alıyor, onlar da yorgun argın hicretlerinin son duraklarına vardıklarından emin bir şekilde ofiste sıcak çaylarını yudumluyorlar.

“Ali abi korkmadın mı, ya geri gönderirlerse?” sorusuna gerçekten inanmış bir mümin edasıyla cevap veriyor, “Allah’ın dediği olur, biz keyfimizden yola çıkmadık, cebri de olsa hicrete çıktık, Allah nereye murad ederse bizi oraya sevk eder, madem Allah’a dayandık neyden korkalım ki.” 

Ali abinin ilk yolculuğu değildi bu, 90’lı yıllarda dostlarıyla beraber Asya steplerine açılan Ali abiyi daha sonra Çinli iş adamlarıyla sohbet ederken de gördük, Etiyopya’ya can suyu verirken de gördük. Tanzanya’daki eğitim neferlerinin sırtlarını sıvazlayan kahramanlardan biri yine oydu. Kimse Yok Mu derneği ile yardıma gidenler arasında da vardı, Kurban için sınır aşanlar arasında da. Okul, üniversite, dernek, vakıf, temsilcilik... Nerede bir açılış olsa Ali abi davetliler arasında yerini alır, hayr üzerine yaşayanın hayr üzeri ölüneceğini söylerdi. İki gündür yazılan mesajlara bakarak söyleyebilirim ki, her gittiği yere ardında bir yad-ı cemil bırakmış, kendi rengini vurmuş, yeni dostlar edinmiş, fidanların ağaca dönüşmesine zemin hazırlamış.