"Bu hikâye böyle bitmesin"

Bundan yaklaşık iki yıl önce New York’ta bir haftalık bir seminere katılmıştım. Seminerde bize ders veren hoca, İslam üzerine uzman tanınmış bir sosyologdu. Modernite ve din konusunu işliyordu, ders sırasında bir ara döndü ve bize şöyle dedi "Modernite Hristiyanlığı artık dönüştürdü, şimdi esas soru "Modernite İslam'ı da dönüştürebilecek mi sorusudur" dedi. Çok sevdiğim bir ablam vardı. 

Hizmette en ön saflarda koşturur, gecesi gündüzü hizmete adanmışlık ve aksiyon içinde geçerdi. O sohbet senin, bu kermes benim bitmeyen bir yoğunluğu vardı. Aynı zamanda çok da kültürlü ve derin bir bakış açısına sahipti. Hizmette okunan klasik kaynakların yanı sıra sürekli geniş çaplı okumalar yapar ve sürekli yeni şeyler öğrenmeye çalışırdı. 

Zaman geçti ve herkes gibi onun da üzerine bir karabasan gibi elim hadiseler çöktü. Eşi hapse girdi. Bulunduğu şehirden taşınmak zorunda kaldı. Düzeni dağıldı. Kalbi yaralandı... O da hepimiz gibi savruldu. Bir sızıntı şeklinde içine, kalbine dolan tereddütler oluştu. "Nerde hata yapmıştık? Yöntemlerimiz mi yanlıştı? Kaynaklarımız mı? Acaba başka metodlara ve kaynaklara mı tutunmalıydık? Bize ne olmuştu böyle?"

Benim bu ablamın hikâyesi aslında sizin de çevrelerinizdeki başka ablaların da hikayesi. Bu bir boşluğun oluşma hikayesi. Bir boşluk, bir tereddüt ve sonrasında başka başka arayışların ve yönelimlerin hikayesi. Kâinat boşluk kabul etmez derler, ne kadar doğruymuş. 

Türkiye’de oluşan bu boşluk zeminine türlü türlü şifa akımları doldu. Theta Terapisi, Esma Terapisi, Melek Terapisi, Reiki terapisi... Bu terapiler bir yanda oluşan bir boşluğun diğer yanda insanlarda açılmış yaralardan hasıl olan bir ihtiyacın neticesinde doğdu. Sahi bu tür akımların Türkiye’d