Bülent Korucu yazdı: Benim hocam…

Size onun hikayesini, kendi hayatımı anlatacağım. İzmir’e geldiğimde 18 yaşında bir üniversite öğrencisiydim. Liseden sınıf arkadaşımla ‘hayatımızı yaşamak’ arzusuyla Erzurum’dan yola çıkmıştık; ama evdeki hesap tutmadı. Kredi ve Yurtlar Kurumu’nda kalacak yer çıkmayınca, öğrencilerin birlikte kaldığı bir eve sığındık. Farkındaydık cemaat evinde olduğumuzun, fakat henüz açıkça deklare edilmiyordu. Namaz kılan üniversite öğrencileriydiler sadece.

Onlarla birlikte namaza başladık. Böylece iki hafta geçti. Birgün evde kimse yokken kitaplıkta arkalara saklanmış kırmızı renkli bir kitap buldum. Bediüzzaman’ın hayatını anlatıyordu, içinde fotografları da vardı. Vefatına yakın zamanlarda çekilmiş bir kareden ürkmüştüm. Akşam evin büyüklerinden biri geldiğinde kenara çekip sordum: “Siz Nurcu musunuz?”

Bir cemaat evi olması fikrine alışmıştık ama Nurculuk farklı… Şuuraltımıza onunla ilgili yüklenenler tedirginliğimi artırıyordu.

“İki haftadır bizimlesiniz. Rahatsız olmanızı gerektirecek herhangi bir yer gördünüz mü?” diye sordu muhatabım. ‘Hayır’ cevabım üzerine, “Bugüne kadar gördüklerinizden farklı hiçbir şey görmeyeceksiniz!” cümlesiyle rahatlamıştım. “Hocaefendi’nin yorumu bir Nurculuk!” diye de eklemişti.

Bir müddet sonra yurt çıktı ve evdeki bazı misafirler gitmeyi tercih etti. Ben kaldım, sevmiştim bu yeni hayatı. İlişkilerdeki nezaket ve samimiyet çarpmıştı, yüreğimden yakalamıştı. Müthiş bir dayanışma vardı, ortadaki işi başkası yapsın diye beklemeden hamle yapılıyordu. Tabir yerindeyse gardımı alarak gittiğim ortamda kısa sürede teslim bayrağı çekmiştim.

Sonra toplanıp vaaz kasetleri dinleme aşamasına geçtik. ‘Hocaefendi’ etkileyici, insanın içine işleyen bir ses tonuyla konuşuyordu. Kasetten onun gözyaşlarına eşlik eden insanların sesleri duyuluyordu. Odadaki ‘abilerden’ bazılarının da sessizce ağladığını fark ettim.

Vaazın son yarım saati duaya ayrılmıştı. İçimden bir şeylerin kaynayıp gözlerime doğru yaş olarak dolduğunu, kendimi bırakmamak için epey çaba sarf etti