Çandar, Altan kardeşleri anlattı

T24 sitesinde yayınlanan yazı şöyle:

***

Tam hangi yıldı hatırlamıyorum ama sadece birkaç yıl önceydi. Son yıllardaki tüm dinî bayramlarda olduğu gibi, o yıldaki Kurban Bayramı’nın arkasındaki ve önündeki hafta sonu bayrama eklenmiş, ortaya upuzun bir tatil çıkmıştı.

Şimdiki gibi.

Mehmet, bana, “Bayramda buradaysanız, birlikte olalım. İstanbul’da Çetin Altan ile birlikte her günü dolduracağımız bir Bayram programı yapmak, göreceksiniz çok keyifli olacak. Biz hep öyle yapıyoruz” demişti.

Çetin Abi’li, Ahmet’li ve Mehmet’li, beşli bir bayram serüvenini  hızla zihnimden geçirirken bile keyfine varmıştım, “Yapalım mutlaka. Söz” dedim…

O bayramı atlamıştık. Ama bir bayramı mutlaka öyle geçirecektik. Bunu tasarlamaya devam ettim.

Sözümü unutmadım ama bir türlü uygulamaya da geçiremedim. Nedense, Çetin Abi’nin hiç ölmeyeceği gibi bir bilinçaltı oluşmuştu bende. “Altan’lar ile İstanbul’da” bir Bayram nasılsa bir gün nasip olacaktı sanki…

Olmadı.

Geçen yıl aşağı yukarı bu zamanlarda, cami avlusunda Çetin Altan’ın tabutu az ötemizde, başsağlığı dilemek için Ahmet Altan’a sarılırken, kulağına eğilip “Çetin Abi’nin öldüğünü duyduğum vakit, artık bir gün hepimizin öleceğine gerçekten inandım” dememin sebebi de oydu.

İçimde bir ukde… Mehmet’e sarılırken de, aynı sözü söyledim.

O sırada, Çetin Abi’yle çok farklı siyasi-ideolojik evrenlerde dolaşmış bir dostumdan mesaj geldi. Çetin Altan için “Medeniyetimiz var ise, kayıp medeniyetimizin kaybıdır” diye yazmıştı. Aynı mesajı, benden telefon numarasını istediği Mehmet’e de iletti.

Mezarlıkta az kalmıştık. Çetin Abi’yle vedalaşmadan önce arkasından Ahmet ve Mehmet’le birlikte yürürken, aradan bir yıl geçmeden il