Çaycı Emin Ağabey

Emin Bey, Şark aşiret beylerinden. 1926 yılında Kastamonu'ya sürülmüştü. Kastamonu'da Bediüzzaman'a hizmet etmişti. 1943'te Denizli'de 9 ay mevkuf kaldı. O da diğer Nur talebeleri gibi berâat etti. Memleketi olan Van'da ona "Yemen Bey” diyorlar. Üstad Hazretleri "Emin Bey" olarak değiştirmişti ismini. Nur talebeleri de "Çaycı Emin Ağabey"
demekteydiler.

Doğu Anadolu'dan sürgün olarak Kastamonu'ya gönderilmişti. Nasrullah Camii’nin şadırvanında bir çay ocağı kurarak çaycılık yapıyordu. Emin Beyin Kastamonu'ya gelişinin üzerinden 10 yıl kadar geçmişti.  Yıl: 1936 Nasrullah Şadırvanına, ilk defa gördüğü yaşlı bir insan gelmişti. (Üstad  Bediüzzaman  Said  Nursi   Hazretleri )

Bir bekçi, doldurduğu testinin başında nezaret ediyordu. Kıyafeti bir hocayı andırıyordu. Sarıklı, cübbeli... Kastamonu'da, bir Osmanlı Şeyhülislâmının heybetiyle, fütursuz dolaşıyordu, hem de 1936 yılında.

Emin Bey, gayr-i irâdî  olarak kalktı, doğru yanına yaklaşarak selâm verdi. “Sen nerelisin kurban?”


“Beni takip ediyorlar, bana yaklaşma, sana zararım dokunur.” İşte bu hasbilik, bu samimiyet, Emin Bey’in gönlünü tutuşturmaya yetmişti. Nasıl tekrar görüşülebilir, diye çırpınıp duruyordu. Buradan itibaren Emin Ağabeyin kendi ağzından dinleyelim:

Üstad'ın yatağını satın aldım: Bu nasıl oldu? Kendisini sordum soruşturdum. Çarşı Polis Karakolunda kalıyormuş. Ara sıra bir bekçi ve polisle birlikte Kastamonu Kalesine çıkıyormuş. Bir gün bir polis gelip beni çağırdı... Polisle birlikte kaleye çıktık. Kendileri oradaydı. Polise dedi: ‘Kardeşim, bu benim hemşehrimdir. Sen bir-iki dakika bizden ayrıl, ben onunla biraz konuşacağım.’

Polis yanımdan ayrılınca, durumunu acı acı anlattı. Sıhhatinin iyi olmadığını, birkaç defa zehirlediklerini söyledi. Şeker, çay gibi ufak tefek alacaklarını bir vasıtayla kendisine ulaştırmamı istedi. “Benim yanıma kimseyi bırakmıyorlar. Ben komisere söyleyeceğim, yatağımı birisine satacağım. Yalnız arada bir vasıta ols