[Cuma Karaman] Kâinat musikîsi ve newroz

Bu haftaki yazıma içinde bulunduğumuz mevsimin ruhuna uygun olarak kâinat kitabını yakinen temaşa ve müşahede etmekliğiyle bilinen Bediüzzaman Hazretleri’nin şu sözleriyle başlamak istiyorum: “Sanki kâinat, İlâhî bir musikî dairesidir. Türlü türlü avazlarla, çeşit çeşit terennümatla kalplere hüzünleri ve Rabbânî aşkları intiba ettirmekle kalpleri, ruhları, nuranî âlemlere götürür, pek garip misalî levhaları göstermekle o ruhları ve kalpleri lezzetlere, zevklere garkeder.”

 

Üstad’ın kâinatı bir musîkhane olarak betimlemesi, müthiş bir nazarın (bakışın), ince ve nazik bir ruhun ve enfes derinlikleri olan bir gönlün hislerinin ifadesidir.

 

Hele biraz sabır cemreler düştü düşecek

İnanın ilkbahar, yaz mutlaka gelecek

Tipi, bora, fırtına elbet bir gün dinecek

Her tarafta çiçekler bahar geldi diyecek.

 

Her yılın bu zamanında baharın müjdecileri olan cemrelerin ilki havaya, ikincisi suya, üçüncüsü de toprağa düşer. Kışın bağrından kopup gelen bahar en çok da bahar esintilerini umutla bekleyen insanların içine doğar. Bahar, en az muhteşem değişimi zevkle temaşa edilen tabiat gibi ruhları, kalpleri ve kafaları da diriltir. İnsanların benliğini saran buzullar birbir çözülür, gönül dünyalarıysa sımsıcak bir termale dönüşür. “İnsanlar ve mevsimler ne kadar da birbirlerine benziyor,” diyen ne kadar da doğru söylemiş. Bahara erişen insanlarda kışın o kasvetli hali silinip gider, gelecek yeni mutlu günlere dair içlerinde ümit tomurcukları yeşerir. 

 

Baharla birlikte etraf cıvıl cıvıl bir dirilişe geçer. Tabiatı tabiat yapan mahlukattan kimi baharın geldiğini sezer sezmez sevinçli bir haber aldığında kendisini coşkuyla dışarıya atan bir insan gibi daha kemalat libasını üzerine geçirmemişken taptaze ortaya çıkıverir. Kimisi is