[Cuma Karaman] Kendimi okuyorum

Şimdilerde bütün kevni, afaki, enfüsi kitapların ve ayetlerin ve bütün kavli kitapların hülasası (özeti) olan en cami, en karmaşık ve kompleks bir kitap olarak kendimi okuyorum.

İtiraf etmeliyim ki, kendimi kendimde değil de, dışarılarda aramam çok fazla zamanımı aldı.

Ne zaman kendime döndüm, işte o zaman anladım ki, meğer uzaklara gitmek, bakma nafileymiş.

Bendeki bu düşünce değişimi şu fikirden neşet etti: Önce kendimi bulmalıyım, kendimi bilmeliyim ki “O’nu”bulabileyim. Kendini bile bulamayanın başkasını bulabilmesi ne kadar mantıklı ve mümkündür ki!

 

Bugünlerde kendimi okumanın altmış ikinci sayfasındayım. Okumakta hiç acele etmiyorum. Düşüne düşüne, hazmederek okuyorum. Bazen daha önceden okumuş olduğum sayfalara geri dönüp göz attığım da oluyor. Bazen de o sayfalara atıflarda bulunuyorum. O sayfaların bazı yerlerine şerhler düşüyorum. Bazı yerlerine de haşiyeler koyuyorum. Geçmiş sayfaları ile şimdi okumakta olduğum sayfalar arasında çetin kıyaslamalarda bulunduğum da oluyor. Tabii ki bunların hiçbirisi madde aleminde vuku bulmuyor. Bugünden geçmişe zaman yolculuklarım fikir aleminde gerçekleşiyor.

 

Hayat ağacım gelişip köklerini iç alemin derinlerine doğru saldıkça, bu derinlere yolculuk hissi yukarılardaki dış alemin önüne setler çektikçe ömür meyvelerin (akıl, mantık) gün be gün daha da olgunlaştığını ve idrak kabiliyetinin arttığını tecrübe ediyorum. Terbiye edilmiş bu meziyetleri ve melekeleri şümullü muhakeme, isabetli mukayese ve gün görmüş seçicilik takip ediyor. Dün adeta düşler alemin değmişçesine ulaşılmaz olan pek çok şey bugün gözlerimin önündeki varlık aleminde vücut buluyor. Vücut buldukça normalleşiyor, sıradanlaşıyor. Bu durum da beni yapıp ettiklerimde, duyup söylediklerimde artık daha ince eleyip sık dokumak gerektiği hakikatinin altını kalın çizgilerle çizmeye it