Deva güzellemesi : 25. Lem’a

“Bu da geçer yâ Hû” de, şikâyet yerinde şükret.

İç dünyamdaki fırtınalardan nereye sığınırım diye liman ararken imdadıma hep Nurlar yetişiyor. Bir iki cümle derken bir derya içinde yolculuk başlıyor. Dev zannettiğim dertlerim küçülüyor ve Nurlardaki hakikatler devleşiyor. Müellife bahşedilen tesir, Kur’an gibi bitmez bir hazineden geliyor ve Nurlar, dikkatli ve müştak bir okuyucuda dehşet mülâhazalarıyla, heybetli boyutlu bir hâle bürünüyor. Kâinat, varlık küçülüyor, tekleşiyor. Sebeplerin tesirsizliği, Yaratan’ın gerçek tesiri karşısında gölgeleşiyor. Yalnız Bir’e yönelme, Bir’i görme, Bir’i isteme gerçek gayeye dönüşüyor. Bu gaye hayat oluyor, bu gaye her yanı kaplıyor ve benim sefil isteklerime, şikâyetlerime, şükürsüzlüğüme dar dünyamda yer kalmıyor. O varsa her şey yarar. “Kim Allah içinse, Allah da onun içindir” hakikati bütün her yanda bir güneş gibi parlıyor.

25. Lem’a Hastalar Risalesi ismi ile meşhurdur. Ama sabra ve devaya dair yazılan muhteşem bir güzellemedir bence. Ümidini yitirenlere, sabrı tükenenlere, canı gırtlağına gelenlere adeta can suyu hükmündedir. Her ne kadar dünya dillerine çevrilse de keşke bütün ümidini, inancını, sabrını yitiren herkese bu hakikatleri duyurabilseydik! Yirmi beş adet muhteşem reçeteden, terapiden, ümit kâsesinden oluşuyor. Bazı önyargılı bakışları ve peşin hükümleri altüst ediyor. Akıl, kalp ve ruh ufkunda sadece ikna edici değil, iman artırıcı bir tur yaptırıyor. Kıyamete kadar hasta olanlara çok cömert ve şifayap bir geçmiş olsun ziyareti gerçekleştiriyor. Musibetleri, hastalıkları şirin bir misafir gibi karşılama ve yolcu etme bilgeliğinin sırlarını veriyor. 25. Lem’a, aldatmaz bir nasih ve ikaz edici bir mürşid olarak tam karşımızda duruyor.

Merak etme, sabret!

Sabret, belki şükret.

Şikâyet etmedikçe binler sevaplı ibadettir hastalıklar, musibetler.

Teşekki (şikâyet) değil, teşekkür et.