[Dr. Selim Koç] Müşrikler kadar olsun! insaflı birkaç insan yok mu?

Risaletin yedinci yılı, aylardan Muharrem'di. Mekkeli müşrikler her türlü baskılara rağmen İslam'ın yayılmasına ve Müslümanların her geçen gün güçlenmesine engel olamıyorlardı. Üstelik inananların büyük bir kısmı Habeşistan'a hicret etmiş ve onlar bunu da durduramamışlardı. Muhacirleri geri getirme teşebbüslerinde ise başarı gösterememiş; diplomatik olarak hüsrana uğramışlardı. Mekke'de büyümesine mani olamadıkları İslam'ın mesajı şimdi Mekke'nin sınırlarını  aşmış Afrika'ya da ulaşmıştı.

 

Diğer taraftan Hz. Hamza ve Hz. Ömer gibi hiç ihtimal vermeyecekleri isimler de Müslümanların saflarına katılmıştı. Duruma seyirci kalırlarsa Mekke'de herkes Müslüman olur ve İslam dininin hakimiyetinin önü alınamazdı. Bu yeni gelişmelerden çok ciddi endişelenen müşrikler, Allah Resulü ve O'na tabi olanlarla daha etkili mücadelede yeni bir yol haritası belirlemek için toplandılar. Artık bıçak kemiğe dayanmıştı. Bu yeni dini tamamen unutturacak ve inkişafını engelleyecek kesin bir çözüm arıyorlardı. Bunun tek yolu da Hz. Muhammed'i ve ona tabi olanları, atalarının dinini terk ettikleri, mevcut yönetime beyat etmedikleri, Daru'n-Nedve'nin politik emellerine alet olmadıkları ve menfaat devşirdikleri ekonomik düzenlerini tehdit ettikleri için bölücü ve hain olarak ilan edip yok etmekti. İçlerindeki şeytan onlara, "Haydi ortadan kaldırın/öldürün, fitnecilerin başı Muhammed'i ve ona tabi olanları!" diyordu. Onlar da bunu büyük bir kahramanlık edasıyla seslendiriyorlardı.

 

Tabii bu karar karşısında beklemedikleri bir gelişme yaşandı. Peygamberimizin mensup olduğu Haşimoğulları ve Muttaliboğulları kabilesinin mensupları müminleri ve müşrikleriyle birlikte yek vücut olup Efendimizi koruma kararı aldı ve kılıçlarını kuşandılar. Evet yanlış okumadınız. Her iki kabile