‘Engel’leri aşan Zeynep’in hikayesi: Yürüyelim baba, hicrete çıktık!

Bir bahar akşamı yola çıktıklarında yanlarına anne ve babasının iki çantası, Zeynep’in kırmızı gözlükleri ile ortopedik ayakkabılarının dışında bir şey almadılar. Yol engellerle doluydu, yolculuk çetindi.

 

Yürünecek, aşılacak kilometreler vardı. Özgürlüğe atılan adımlar gittikçe ağırlaşıyordu.

12 kilometrenin yarısını babasının sırtında, bir kısmını annesinin omzunda, bazen kardeşinin elinden tutarak katetti protezli ayaklarıyla Zeynep. Dikenler, çalılar, çamur, tepeler, taşlar ümitleri git gide kırıyordu.

Babası düşündü taşındı, kızının durumuna baktı ve yol arkadaşlarına; “Olmayacak, dönelim!…” demeyi aklından geçirdi. Yüzlerine baktı. Cevap Zeynep’ten geldi: “Yürüyelim baba.. Ben yürürüm. Hicret için yola çıktık… Efendimizde (s.a.v.) böyle hicret etti.” 10 yaşındaki engelli Zeynep’in bu sözlerinden sonra artık ne mesafelerin, ne ‘engel’lerin bir önemi kalmıştı. Değil miydi ki söz konusu olan hicretti, özgürlüktü… Yola devam edildi.

Küçük Zeynep, o an yaşadıklarını Tr724’e şöyle anlattı: “Hicret ettiğimi biliyordum. Yürümek, hele saatlerce durmadan bunu yapmak, bunu başarabileceğim aklımın ucundan bile geçmezdi. Hiçbir ağrımı sızımı hissetmedim. Şuna inanıyordum, Allah ne yaptığımı, anne ve babamla hangi yolculuğa çıktığımızı biliyor. Beni o zorlu yollardan taşıyan en önemli motivasyon buydu.”

Zeynep, kızkardeşi, anne ve babasıyla hicret yollarına düştüğünde henüz 10 yaşındaydı. Serebral palsi, yani beyin felc