[Fikret Kaplan ] Bediüzzaman’ın Hayali… Hocaefendi’nin Ümidi…

25 Haziran 1918’de Tanin gazetesi “Doğu ulemasından olup talebeleriyle beraber Kafkas Cephesi’nde savaşa iştirak etmiş ve Ruslar’a esir düşmüş olan Bediüzzaman Said Efendi şehrimize kavuşmuştur.” diyerek Üstad’ın Kosturma’daki esaretten İstanbul’a dönüşünü duyuruyordu... 

Dört buçuk yıllık savaş ve esaret döneminden sonra İstanbul’a gelen Bediüzzaman kederliydi. İslâm medeniyetini en güzel şekilde temsil eden Osmanlı Devleti’nin Birinci Dünya Savaşı’nı kaybetmesi ve ardından yapılan ağır antlaşmalar onu derinden sarsmış, çektiği çileleri katlamıştı:

- Ben kendi elemlerime tahammül ettim, fakat İslâm’ın eleminden gelen elemler beni ezdi. Âlem-i İslâm’a indirilen her bir darbenin en evvel kalbime indiğini hissediyorum. Onun için bu kadar sarsıldım…

Üstad Bediüzzaman’ın sarsıldığı mevzu sadece bundan ibaret değildi…  Kur’ân’ı Kerim’i bütün olarak tefsir etmek niyetiyle önce İşârâtü’l-İ’câz isimli eserini yazmaya başlamıştı. Cephede savaşırken bile Fatiha Sûresi’ni ve Bakara Sûresi’nin ilk 33 ayetini sırayla tefsir etmişti…  Kur’ân-ı Kerim’in tamamını 60-70 cilt olarak tefsir etmeyi düşünüyordu. Fakat, Kosturma’da esaretten firar etmesi sırasında kader onu esarete geldiği yoldan değil, bizzat komünist yangın ve fitnesinin çıktığı yere Petersburg’a (Leningrad) yönlendirmişti… ahirzamanın imansızlık hastalıklarına bizzat şahit olması onun için başka bir hayal kırıklığı olmuştu… Böyle bir tefsir yazmakla bu belaların önüne geçilemez, diye düşünüyordu… 

Lenin, Stalin, Mao ve Pol Pot’un, güdülecek bir toplum oluşturuncaya kadar zengin, fakir; burjuva-işçi kim olursa olsun sırf bu ideoloji uğruna insanları idam edeceğini, toplama kamplarında ölesiye çalıştırıp katledeceğini, uçsuz bucaksız steplerde yok edeceğini o gün hissetmişti Bediüzzaman…

Kasten oluşturulan kıtlıklarla en masum bebek