[Fikret Kaplan] Bir Vefadır Muavenet

Ne kadar uğraştıysa da gözüne bir türlü uyku girmemişti. Dünyanın ne kadar sıkıntısı varsa sanki göğsüne dolmuş, sıkışmış, yüreğinin üstüne bütün ağırlığıyla çökmüştü.

Kalkmış, çocuklarının başına gitmişti. Gözleri dolu dolu şefkatle bakmıştı o masum yavrularına. Başlarında dönen uğursuz hadiselerden onlar da çok yıpranmışlardı. Ülkede başlatılan cadı avıyla yüz binlerce kişi ateşe atıldığı gibi Semra Hanım da bu tuzağın kurbanlarından biri olmuştu.

Yurt dışına çıkmak için bütün hazırlıklarını tamamlamasına rağmen yine de kararını sorgulamıştı o gece. Ne yapıyordu böyle, nasıl bir maceraya sürüklüyordu çocuklarını? Yapacağı başka bir şey yoktu. Bütün yollar tükenmiş, ülkeden çıkmaktan başka çaresi kalmamıştı. 

Yanaklarından süzülen gözyaşlarını sildiğinde eşini hapishanede ziyaret ettiği son günü hatırlamıştı… ‘Gidin!’ demişti eşi, ‘Gidin! Sakın bir dakika bile vakit kaybetmeyin!’

Eşinin yaşadığı zulümler bütün canlılığıyla gözlerinin önündeydi:

‘Terör örgütü üyesi olduğu’ iddia edilerek bir sabah erkenden bir ordu polis evlerini basmıştı. Ne olduğunu daha anlayamadan gelenler küfürler ederek üzerine çullanmışlardı. Ağlayıp duran çocuklarının yanında ağza alınmayacak küfürleri çekinmeden söylemişlerdi. Hiç susmamışlardı:

- Aşağılık vatan hainleri, siz bittiniz! Devlet düşmanları… teröristler…  

Küfürler, itip kakmalar arasında ekip arabasına bindirilmişti eşi...

 

Semra Hanım alelacele hicret fikrini anlatmıştı babasına. Arabasını, değerli eşyalarını satmış ama bu sefer babası el koymuş