[Fikret Kaplan yazdı ] Üç Kutlu Misafir!

Göklerin nura gark olacağı, zeminin semavî sofralarla bezeneceği üç bereketli misafir…Recep, Şaban ve Ramazan…bir kere daha geliyor evimize, gönlümüze, ruhumuza ve aklımıza… 

Nefsin tezkiyesi, ruhun terbiyesi ve kalbin tasfiyesi için her sene mutlaka böyle semavî misafirlerle bir rehabilite sürecine ihtiyacımız var.

Acaba bu mübarek misafirleri memnun edip, iman ve Kur’ân’a dair meseleleri, akıl ve kalp melekeleriyle anlamaya çalışırken, diğer yandan da üzerimize sağanak sağanak yağacak mâneviyat yağmurunu yudum yudum içime çekebilecek miyim?

Cebrâil’in (as): ‘Ramazan’a yetişmiş, Ramazan’ı idrak etmiş olduğu halde Allah'ın mağfiretini kazanamamış, afv ü mağfiret bulamamış kimseye yazıklar olsun, rahmetten uzak olsun! Burnu yere sürtülsün!' dediği duaya Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘amin' diyor. (Buharî, el-edebu’l-müfred- 1419/1998; Taberanî-evsat- h. no: 8994) 

Keşke, Efendimiz’in (sav) bu ‘amin!’le ne demek istediğini idrak edebilseydim. “Size, kendi içinizden öyle bir peygamber geldi ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona pek ağır gelir. O size çok düşkün, mü’minlere çok şefkatli, çok merhametlidir." (Tevbe Sûresi, 9/128) denilen o Yüce Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) bu duaya ‘amin' demekle bana ne anlatmak istediğini…

Mahşerin dehşetinden herkesin, hatta peygamberlerin bile “Nefsim, nefsim!” dedikleri sırada, Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam), “Ümmetim, ümmetim!” diyerek merhametini ve şefkatini göstereceği halde acaba neden ‘yazıklar olsun o kula!.. Burnu yerde sürtsün!' dediğini bir kavrayabilseydim.  

Ah bir anlayabilseydim, kendisini taşlayarak kovalayanlara bile merhamet gösterip "bilseler böyle yapmazlardı" diyen Rahmet Peygamberi’nin (